Benedetti, Giovanni Battista de - Io. Baptistae Benedicti ... Diversarvm specvlationvm mathematicarum, et physicarum liber : quarum seriem sequens pagina indicabit ; [annotated and critiqued by Guidobaldo Del Monte]

Benedetti, Giovanni Battista de, Io. Baptistae Benedicti ... Diversarvm specvlationvm mathematicarum, et physicarum liber : quarum seriem sequens pagina indicabit ; [annotated and critiqued by Guidobaldo Del Monte], 1585

IO. BABPT. BENED.

est exempli gratia libra .a.i.e. quæ in vtraque extremitate vnciam vnam ſolum
ponderis obtineat, & ſit libra .e.i.u. æqualis priori, quæ pro ſingula extremitate vnam

[Handwritten]

ponderis libra habeat. Ariſtoteles admiratur, quòd addendo ipſi .e. mediam pon
deris vnciam, brachium .i.e. velocius cadat, quàm adijciendo ipsam mediam vnciam ipſi .u.
brachij .i.u. quem à duabus cauſis proficiſcitur, quarum prior eſt, magna differentia
proportionis vnius libræ ab medietatem vnius vnciæ, ab proportionem vnius vnciæ
ab ipſam medietatem, quia ſi pondus adiectum extremo .u. dimidiæ eſſet libræ , &
cum eadem tarditate brachium moueret, optimo iure in admirationem poſſet Ari-
ſtoteles duci. Sed hoc fieri non poſſet, quia ipſum deprimeret cum eadem quaſi ve
locitate, qua media vncia brachium .i.e. Dixi autem quaſi, quia nonnihil diſcrimi-
nis intercederet, quem proficiſcitur à ſecunda ratione. Et hæc, reſiſtentia eſt , quæ
oritur à ſparto, quia quantò maius pondus continet libra, tantò magis præmit ſpar
tum in loco, in quo ſuſtinetur; vnde minor reſiſtentia in circunuolutione eiuſdem ſpar
ti, in loco, in quo quieſcit, exoritur, quia ipſum eſt corpus materiale. Si quis autem
vellet, vt brachium .i.u. eadem agilitate, qua .i.e. deſcenderet, oporteret, vt propor-
tio dimidiæ librę adiectæ ponderi ipſius .u.

figure: 233

[Figure 233]

quod eſt vnius libræ, vim ſuam haberet,
quæ excederet reſiſtentiam ſui ſparti (me-
dio brachiorum maiorum ijs qui ſunt .a.i.
e.) ita proportionatam, vt proportionata
eſt vis dimidiæ vnciæ ipſi e. iunctæ, reſiſten
tiæ ſui ſparti. Huiuſmodi rationes cum ro-
tis grauioribus leuioribusq;, & ijs, quę à cor
poribus quibuſlibet grauibus impelluntur, accommodatæ fuerint, titubantem intel
lectum confirmabunt.

De uer a cauſa .12. questionis mechanice.

CAP. XVII.

VEra ratio, cur multò longius corpus aliquod graue impellatur funda, quae
manu, inde oritur, quòd circunuoluendo fundam, minor impræſſio impetus
motus fit in corpore graui, quàm fieret manu, quem corpus liberatum deinde cum
fuerit à funda, natura duce, iter fuum à punctoque, à quo proſilijt, per lineam contiguam
giro, quem poſtremò faciebat, ſuſcipit. dubitandumque non eſt, quin dicta funda
minor impetus motus dicto corpori imprimi poſſit, cum eg multis circumactibus, ma-
ior ſemper impetus dicto corpori accedat. Manus autem eiuſdem corporis motus,
dum illud ipſum circunuoluitur (pace Ariſtotelis dixerim) centrum non eſt, neque
funis eſt ſemidiameter. Immo manus quae maximè fieri poteſt in orbem cietur;
qui quidem motus in orbem, vt circumagatur etiam ipſum corpus, cogit, quem qui-
dem corpus, naturali quadam inclinatione, exiguo quodam impetu iam incępto,
vellet recta iter peragere, vt in ſubſcripta figura patet, in qua .e. ſignificat manum .a.
corpus .a.b. lineam rectam tangentem girum .a.a.a.a. quando corpus liberum rema-
net. Verum quidem eſt, impręſſum illum impetum, continuò paulatim decreſcere
vnde ſtatim inclinatio grauitatis eiuſdem corporis ſubingreditur, quæ ſeſe miſcens
cum impręſſione facta per vim, non permittit, vt linea .a.b. longo tempore recta per

Text layer

Text normalization

Search