| Declaratur ſubiectum motus, & in ſua membra ſecatur; multa etiam de agente adiiciuntur. Cap. 8. Pag. | 143 |
| Quemadmodum ſe habeat motus ab efficiens, & materiam; vbi verum genus motus aſſignatur. Cap. 9. | 145 |
| Explicatur habitudo actionis ab agens, & quædam corollaria cum nonnullarum dubitationum ſolutio-nibus apponuntur. Cap. 10. | 147 |
| De termino ab quem paucula quædam, & quemadmodum ſe habeat ab motum. Cap. 11. | 149 |
| Diſputatur an ſucceſſio pertineat ab omnem ſpeciem motus, et problema proponitur. vtrum generatio punctoque temporis obeatur nec'ne. Cap. 12. | 153 |
| Expenduntur dicta ſectatorum Auerrois de ſucceſſione quæ fit in ſubstantia. Cap. 13. | 157 |
| eg propria ſententia demonſtratur ſucceſſionem pertinere ab ortum. Cap. 14. | 159 |
| Aliqua de formę partibus adduntur & quorundam ſapientum dicta cum ſuperioribus conciliantur. C. 15. | 163 |
| Vt inter id quem eſt, & quem non eſt medium ſit, & dubitationes aliquæ diluuntur. Cap. 16. | 165 |
| Examinatur vis illius pronunciati: Mutationem quę ſit in tempore, terminari forma quæ plus, & mi-nus accipiat, & Simplicij dictum perpenditur. Cap. 17. | 168 |
| Quemadmodum mutatio ſe habeat ab motum. Cap. 18. | 170 |
| De oppoſitione formarum quę eſſentiam complent quę cæteri ſenſerint. Cap. 19. | 173 |
| De oppoſitione differentiarum, & vtrùm oppoſitio inter differentias efficiat oppoſitionem inter formas. C. 20. | 175 |
| Quemadmodum in ſubſtantia ſunt contraria. Cap. 21. | 177 |
| Singulæ dubitationes tolluntur de oppoſitione ſubstantiarum. Cap. 22. | 180 |
| De naturæ progreſſu vbi poteſtas cum actu commutatur. Cap. 23. | 181 |
| Pro iis qui prima contraria in natura priuatiuè opponi defendunt. Cap. 24. | 182 |
| quem' nam propriè generetur, & quid alij cenſuerint. Cap. 25. | 185 |
| est'ne forma compoſito perfectior. Cap. 26. | 187 |
| Auctoris decretum in medio ponitur de eo quem propriè generetur. Cap. 27. | 188 |
| Quo pacto formę producantur, & varię philoſophorum ſententiæ recenſentur. Cap. 28. | 190 |
| Qui ſit animi nostri ſenſus de productione formarum. Cap. 29. | 192 |
| De terminis mutationum cum ab initio, tum à fine quęstio proponitur eg ſententia Latinorum. Cap. 30. | 195 |
| Quę ſit germana philoſophi ſententia de terminis mutationum. Cap. 31. | 197 |
| Dubitationes aliquæ diluuntur contra nostra decreta de terminis mutationum. Cap. 32. | 198 |
| Explicantur accidentis termini, & docetur vt in illorum quoque productione non ſit primum eſſe. C. 33. | 200 |
| Oſtenditur vtroſque terminos conflare eſſentiam motus; magis tamen terminum ab quem. Cap. 34. | 201 |
| De eo quòd motus ſit vnus, & cauſſis continuationis eius. Cap. 35. | 204 |
| Exquiruntur hoc loco continuationis initia diligentius. Cap. 36. | 205 |
| Dubitata diſſoluuntur contra rationem continuitatis in motu, & afferuntur corollaria quędam eg dictis. C. 37. | 207 |
| Recitantur Græcorum, & Arabum opiniones de Ariſtotelica demonſtratione 6. Phyſ. Cap. 38. | 208 |
| Quæ Latini de demonſtratione 6. Phyſ. dixerint, & quid de illa Peripateticè ſtatui conueniat. Cap. 39. | 210 |
| Nonnulla de indiuiduo terminiſque tractantur quæ lucem afferunt demonstrationi Sexti Phyſ. C. 40. | 212 |
| Complura de indiuidui motu generatim ſpeciatimque. veſtigantur. Cap. 41. | 213 |
| Ea declarantur eg quas vnus ab ſpeciem motus conſtituitur. Cap. 42. | 215 |
| est'ne aliquod eg iis quæ motum conſequuntur, vnde varientur ſpecies motus. Cap. 43. | 218 |
| Explanantur ea eg quas vnus ab numerum motus exiſtit. Cap. 44. | 220 |
| Aſſignantur ea quæ ab motuum repugnantiam ſpectant generatim. Cap. 45. | 223 |
| De oppoſitione motuum ſigillatim, & quemadmodum ortus, & interitus opponantur. Cap. 46. | 225 |
| Ediſſeruntur aliqua de oppoſitione motus & quietis. Cap. 47. | 226 |
