| Quæritur de veritate hypotheſeon ab hanc ipſam demonſtrationem VII. pertinentium. Cap. 17. Pag. | 263 |
| Proponitur quæſtio de motu inanimorum. Cap. 18. | 266 |
| Alexandri ſententia recitatur de modo quo generans mouet. Cap. 19. | 267 |
| Themiſtij, Simpliciique. ſententia perpenditur ab amuſſim quemadmodum motus à generante fiat. Cap. 20. | 269 |
| Complura de acta primo diſſeruntur, & proponuntur aliqua de eo quem eſt. Cap. 21. | 270 |
| In ſuperiores ſententias diſſeritur, & ostenditur eſſe ab eſſentia, & accidente differre. Cap. 22. | 272 |
| Quæritur an eſſe ſit modus quidam, & cætera afferuntur quæ ſunt huius diſceptationis. Cap. 23. | 274 |
| Examinatur, quemadmodum eſſe ab eſſentia ſeparetur, & aliorum ſententiis confutatis noſtra pronun-ciatur. Cap. 24. | 277 |
| Dubitationes aliquæ tolluntur ab ea pertinentes quæ de eſſe & eſſentia dicta ſunt, & aliæ proponun-tur ab actus vtriuſque naturam ſpectantes. Cap. 25. | 280 |
| Vtrùm omnis actus ſecundus exoriatur exprimo, nec'ne. Cap. 26. | 281 |
| Vtrùm actus ſecundus ſubſtantia ſit an accidens. Cap. 27. | 284 |
| Tollitur è medio celebris illa ratio qua ab accidentis natura probatur actum ſecundum eſſe accidens. C. 28. | 286 |
| Exponitur vtrùm energia præter naturam proficiſcatur eg habitu, an illi nonnunquam antecedas, ſi-mul etiam diſſeritur ſit'ne duplex habitus, externus .ſ. & internus. Cap. 29. | 290 |
| Explicatur quemadmodum facultas omnis actum reſpiciat cui ſubiicitur. Cap. 30. | 292 |
| E quo'nam genere cauſſę ſit illa poteſtas quę reſpiciat actum. Cap. 31. | 296 |
| Quędam dubitationes è medio tolluntur ab functionum naturam ſpectantes. Cap. 32. | 298 |
| Varietas actionum vnde ducantur. Cap. 33. | 300 |
| Vtrùm primus actus erumpat in ſecundum per ſui mutationem, an non. Cap. 34. | 303 |
| Vt motus à generante permánet ab id quem gignitur, auctoris ſententia. Cap. 35. | 304 |
| Virtus'ne generantis perpetuò conſeruetur in rei genitæ muneribus præſtandis. Cap. 36. | 307 |
| Vtrùm generans aliquo modo moueat proximè, nec'ne. Cap. 37. | 308 |
| Aliqua de cauſſarum, & effectuum nexu adſcribuntur, & aliqua loca Aristotelis illuſtrantur. Cap. 38. | 310 |
| Specialis ordo nexusque cauſſarum quantùm ab functioneis in eodem ſubiecto pręſtandas attinet, enar-tatur. Cap. 39. | 313 |
| Quæritur ſit'ne forma vetus, an noua principium patibile motus. Cap. 40. | 315 |
| Recitantur opiniones quorundam credentium motum inanimi obiri ab interno principio. Cap. 41. | 317 |
| Opinio Burlęi. atque argumenta eg Aristotele contra poſitionem Auerroistarum recitantur. Cap. 42. | 318 |
| Communiter ij confutantur qui putant inanima quoquo pacto continere in ſeipſis cauſſam quæ faciat motum. Cap. 43. | 320 |
| Diſſeritur in eos ſigillatim qui gloſſulas adhibent rationibus Aristotelis quas eg VIII. Phyſ. recita-uimus. Cap. 44. | 324 |
| Quòd inanima non diuidantur in partem per ſe mouentem, & partem per ſe mobilem. Cap. 45. | 326 |
| A natura materiæ, formęque. demonſtratur inanimum in parteis per ſe mouentem et mobilem non ſe-cari. Cap. 46. | 329 |
| Ariſtotelis teſtimonio defenditur formam nulla ratione mouere materiam in eodem ſubiecto. Cap. 47. | 331 |
| Reſpondemus ab nonnullas rationes aduerſariorum quas probatur efficiens motum inanimi inter-num eſſe. Cap. 48. | 334 |
| Exploratur diligentius Burlęi iuniorumque. placitum de motu inanimorum. Cap. 49. | 335 |
| Examinatur ratio VII. Phyſ. an'ne pertinere poſſit ab inanimorum motus, & quemadmodum. Cap. 50. | 337 |
