Super hac tertia ſpecie formari poteſt problema, vnde fiat, vt quieſcens huiuſ-
modi rota parallela orizonti ſuper vnum punctum, & quantò fieri poteſt exiſtens ę-
qualis, ſi eam circunuoluamus maiore qua poterimus ui, & eandem poſtea dimitten-
tes non perpetuò circunuoluatur.
Hoc quidem, quatuor fit ob cauſas. quarum prima eſt, quia huiuſmodi motus, eius
rotæ non ſit naturalis. ſecunda eſt, quia etiamſi rota ſuper punctum mathematicum
quieſceret, oporteret tamen vt ſuperius alterum haberet polum, qui ipſam orizontalem
teneret, qui quidem munimento aliquo corporeo indigeret; vnde fricatio quędam
conſequeretur, eg qua reſiſtentia prodiret.
Tertia eſt, quia aer contiguus eam perpetuò aſtringit, hocq́; modo eius motui
reſiſtit.
Quarta eſt, quia quęlibet pars corporea, quę à ſe mouetur, impetu eidem à quali-
bet extrinſeca virtute mouente impręſſo, habet naturalem inclinationem ab rectus
iter, non autem curuum, vnde ſi à dicta rota particula aliqua ſuę circunferentiæ diſium
geretur, abſque dubio per aliquod temporis ſpatium pars ſeparata recto itinere fer
retur per aerem, vt exemplo à fundis, quas iaciuntur lapides, ſumpto, cognoſce
re poſsumus, in quas, impetus motus impręſſus naturali quadam propenſione
rectus iter peragit, cum euibratus lapis, per lineam rectam contiguam giro, quem
primo faciebat, in punctoque, in quo dimiſſus fuit, rectus iter inſtituat, vt rationi con-
ſentaneum eſt.
Eadem, quoque ratione fit, vt quantò minor eſt aliqua rota, tantò maiorem quo
que impetum, & impreſſionem motus eius circunferentiæ partesrecipiant, vnde ſę-
pe euenit, vt dum eam ſiſtere volumus, id cum labore & cum diſſicultate agamus ; quia
quantò minor eſt diameter vnius circuli, tantò minus curua eſt eiuſdem circunferen
tia, & tantò propius accedit angulus eiuſdem circunferentiæ ab quantitatem duo-
rum angulorum rectorum rectilineorum, ideſt circunferentia ab rectitudinem linea
rem. Vnde earundem partium dictæ circunferentiæ motus ab inclinationem ſibi à
natura tributam, quæ eſt incedendi per lineam rectam, magis accedit.
