Georgius bruniau vindocineſis
ſno aluaro thome. Salutem.
Fabii quintiliani preceptum eſt (doctiſſime aluare) cuiuis ſeſe in eruditio-
rū albo inſcriptū efflagitãti ab amuſſim obſeruandū / vt efficiatur orbis ille doctrinarum quē greci
encyclopediam id eſt (tullio interprete) concentū doctinarū omnium atque cõſenſum appellitant. Qua
aſſequuntur vt ꝓperariores phenice ſunt ita reliquis hoībus eo preſtabiliores quo phenix auibꝰ nec
ab re. Si e pro merito nun̄ ſatis cõmendet̄̄ qui vel vnius diſcipline apicem ꝑtingere meruit que tã-
dem equa merces quis honos, q̄ gloria his rependdi poterit quos labores indefeſſi iugeſ vigilie oī
genis lr̄arū floſculis, pigmētis, diuitiis excultos, mõſtrabiles, ſuffarcinoſ reddidere: Sꝫ quorſuꝫ
iſtec (mi aluare) vt ie ꝓfecto qui inter litteratos ne imo quidem dignus ſubſellio litteratorum ſim ama-
tor pene zelotipus officioſiſſimiſ buccinator, quid de te cum pleriſ oībꝰ ſentirē, oblata imprimis
occaſione pñtiſſima expectatiſſima ſignaficarem. In goc nēpe parriſienſi gymnaſio bonarum litte-
rarū emporio percelebri cum non parū multos. Et eos dē eruditiſſimos liberaliū artium profeſſio-
res videre ſit, tu michi ſemꝑ viſus es ſi non omnium cõſūmatiſſimꝰ (ne verbū aut adulationis ſuſpitionē
aut inuidiã pariat) ſaltem inter ↄ̨ſummatiſſimos non infimus. est (fateor) te cõpluſculi audatiores
ſui oſtendatores magis ſoliciti quibus tamē vt tua cedat modeſtia t abeſt vt eos (me iudice) lõge
poſt reliquas trãſcendas ſuperes. Quãdoquidem vnus ſis qui michi videaris orbiculatã illa diſci-
plinarū ſeriem abſolutiſſime conſecutus, a quibuſdē diſciplinarū cultiorū non modo ignaris ſꝫ et cõ-
temporibus multo alieniſſimꝰ: qui cum ſermocinales ſe naturaleſ philoſophos iacta cundi dicent
et glorientur ego philodicos potius vocitandos cenſuerim id eſt maniat exſucco verboruꝫ ſonitu
gaudētes hoīes profecto ruſticos īuenuſtos et) vt greco vtar verbo) niſi ſodales ideſt omnē litterarum
elegantiã nitorē peroſos: Tu vero maiori nun̄ leticia ꝓfunderit quam cum vel ciceronianū aliquid vel
liuianū depromis. Si de ſacꝪ lr̄is diſertare c̄ ceꝑis theologie tū theorice tū parctice oē3 operã to-
toſ dies īpendiſſe iudicabere. Si īter iuris vtriſ peritos forte ↄ̨grediaris ceſareis te põtificuſ
dūtaxat libris vacaſſe cõſtantiſſime antinuabunt. Taceo quam familiaris tibi ſit et moralis et naturalis
philoſophia vt in tanta philoſophantiū corona, philoſophia nomen tibi peculiariter vēdicaberis
vt preceptorē tuum petrū de alliaco inter philoſophie ꝓfeſſores dum viueret doctiſſimū aut equa-
ueris aut (quod potius crediderim) ſuperaueris quem ſi fata virum ſeruaſſent huic parrſiorum achade-
mie oībuſ philoſophie ſtudioſis fructis non parū (quem ſperabant omnesque procul dubio attuliſſet
Quid vero quadrinii certiſſimã peritiã refere opus eſt) cum vel minimo cui adhic tuus de triplici mo-
tu liber monſtret aꝑtius: quē ſex menſibꝰ ſecundum in coqueretico ſtadio curriculū expectans ſedu-
liſſime nec minꝰ affabre excudiſti ocii potius vitandi quam oſtentationis gr̄a non ignorans nichil illoꝝ
ingenio atque animis deteſtabiliꝰ qui de genere ocio obliteſcunt oſcitanteſ victitant aut patius vi-
tam trahunt. Hoc aunt libro quid ab theoreticam illam phiſicē (que id etatis apud parriſios non me-
diocri in precio eſt) conducibilius ſit non video. Sed cum vino vendibili hedera (quem aiunt) ſuſpen-
ſa non opus ſit receptui cecinero. ¶ Uale eg edibus noſtris coq̄reticis ſeptimo Idus Februarri
Ioannes de haya dūm hermanū lethmate de guoda germa-
ne nationis procuratiorum ſalute plurima iubet impartire.
Qui pro ſimilitudine lucis dominice culmina abſolute magie anhelãtes
perueſtigarunt: ſpiritalē imaginem pleriſ affectibus diſſultantē ꝓfeſſi ſunt. Hinc ab eo ab quod nuꝑ
hac llucinabatur ſtatim abhorebit: que ſublimioris claritate rumoris ab imū (vt aiunt) ſp: et adu-
ratiſſima optimi cuiuſ imitatiõe: et implorato cõgruēte ſilētio: peculiariter veīt demulcēda. quem
quo dicerpta parte ſenſili animi ꝓpenſione obires: locupletiſſimã parētū tuorū ſupellectilē pili feci-
ſti. Et litterarum emporiū (qui parriſiꝰ apellat̄̄) ab ingenti cultum ꝓfectus es. In quo decurſa ꝓpoſi-
te methodi inter capedine (taceo tue aduleſentie flagrãtiſſimū ſtudiū quo te totū lr̄is mancipabas:
ab faſtigiū aſpirans nominis precipui (quo merito potitꝰ es) et accepta in gr̄ali ꝓuīcia: belle ſigna-
tus es oculis mille. quo degenere ambitu ſeq̄ſtrato: in oēs cõmunicabas. hinc eorū ab quos res per-
tinebat amica adminiſtratiõe (licet eg ephebis vix diceſſiſſeces) in te cõceſſuꝫ eſt oe ius ꝓcuratoriuꝫ
germane nationis. Uidebaris e (faceſſat adulatio, cõgruã mūri auxeſim allaturꝰ: quos ſpes neu-
tiſper fefellit. patuit e tante nationis alea ꝑfectiſſima. demon diſtorſos ſuggilãs affectꝰ quo mēs
defecatis buſcū futilibꝰ celebrioribꝰ ſaginaretur artibus (quo ſemꝑ pedotrine vſus es) aluaro
thome (quē merito alterum gorgiã liõtinū appelaueri3: cuiuſcū e rõnē immediate affert) addictus
es: maturioribꝰ cum eo diſſultans aſſidue rõnibus: ſubacidiora attrectans: eliminãs funditus euellēs
nec his contentus (quod tua intermiſſio eſt) eloquētie informas tete ſupellectile, tam greca, quam latina, in te
(quo breuis loquar) ꝑfecta eſt nature ingenuitas, affabilitas et ardore charitatis coruſcans gra-
tia: qua poſteritati conſulens et omniū vtilitati (quem tīeis forte carie aut turpi ſitu apocopãdū erat
totius philoſophie lenociniū aluari thome: oībꝰ et origenes: et: baces: perſcrutantibus peculiare: vt
palam et oībus ſeſe offeret per quam ſolicite egiſti: in quo non minus laboris quam diligētie ceſim rimãdo tra-
ctando: et ab methodum vſ dirigēdo cum petentem et ingenti viribus: et acrimonia impendiſti: quo
(tan̄ elogio: aut monumento) Ille īmortalitē adipiſcetur tu vero (ſi eo munere ueris) laudeꝫ glo-
riam et argutorū virorū rumorē. Uale. eg edibus coquereticis nto idus februarii.
Anabat hex ſtruxit fulgente volumina nixu
Quilibet ambroſias hauriat ore dapes
Huc mons quillermum gaudet genuiſſe relaxus
Quo preluſtraris clare britanne ſolum
Diui martini ſubcelſis edibus ortus
Nūc decorat miro nomine pariſius
Qui cauſas ideo librorum noſcere queris
Per pauco viſeas munere lectior eum
