Alvarus, Thomas - Liber de triplici motu

tur. 2. ↄ̨cluſio ¶ Secunda concluſio: licet detur aliquod mi-
xtum equale ab pondus. Non tamen talis comple-
xio eſt ei naturalis. Sed eſt via ab aliam vel ab cor-
ruptionem. Prima pars patet eg priori notabili.
Et .2. probatur: quia(?) tunc tale mixtū non eſſet ens natu-
rale: cum naturaliter non eſſet mobile. vt patet eg dedu-
ctione .3. argumenti etc̈. Correĺ. ¶ eg quo ſequitur / quae vbicū-
 elementa concurrunt ab generationem natura-
lem alicuius mixti: ſemper vnum illorū excelit et do-
minatur. Patet eg priori concluſione. quia alias
aliquod mixtum naturaliter eſſet complexio natū
ab pondus. 3. ↄ̨cluſio ¶ Tertia concluſio / vbicun per acti-
onē qualitatum primarū in elementis repertarū
corrumpuntur diſpoſitiones requiſite ab formas
elementoꝝ: ipſa elementa corrumpuntur: et forma
mixti in eoꝝ materias introducitur. Prima pars
pꝫ eg prima parte .2. ſuppoſitionis. Et ſecūda ꝓ-
batur: quia(?) alias materie elementoꝝ manerent ſiue
forma: oportet igitur / quae corruptis formis elemen-
torum introducator forma mixti. oīs e forma na-
turalis, aut eſt mixti, aut elemēti. Dubium ¶ Et ſi dicas: po-
no / quae corrumpantur diſpoſitiones requiſite ab for-
mas elementorum ante̄ in materia ſit complexio
requiſita ab introductionē forme mixti. Tunc ma-
nifeſtum eſt / quae non introducetur forma mixti: igitur cõ-
cluſio falſa. Reſpondeo primo non admittendo ca-
ſum: quia(?) ab illum ſequitur materiam manere ſine
forma. Dico .2. / quae in inſtanti: in quo debet introdu-
ci forma mixti cauſa vniuerſalis que non vult mate-
riam eſſe ſiue forma: ſubito producet diſpoſitionē
ipſi forme mixti. Nam illud opud mixtionis eſt o-
pus ipſius prime cauſe. ꝓculus Dicente proculo. oīs cauſa
prima plus agit in cauſatū ſuū: quam vniuerſalis cau-
ſa .2. pḣus .12.
meth. tex
cõ. 38. Quare non abſre dicit pḣs .12. metha. a tali
principio dependet celum et natura. Tex. con. 38.
Ipſe e omnipotens. quaſdam rationes ſemina-
les rebus indidit vt mediantibus illis poſſint di-
uerſa mixta generari vt inquit. ma. in .2.
d. 18. Ma. in .2. d. 18. Galienꝰ
2. cretico
rū .c. 2. quod
admirans Galienus .2. certicorū inquit. Omne bo-
nū pulchrū: et omne quem ordini vni adheret et vie:
et oſtenditur in eo veſtigium ſapientie non eſt illud
niſi de ſurſum: reccurre igitur ab cauſam vniuerſalē
vel non admittas caſum. 4. ↄ̨cĺo. ¶ Quarta concluſio aliqñ
prius corrūpuntur forme elementorū quam corrūpan-
tur diſpoſitiones requiſite ab conſeruationē ſuaꝝ
formarū. Probatur: quia vt ſenſus docet in mar-
more eſt minor ſicitas et frigiditas quam terra requi-
rat ab ſui conſeruationē: cum nõnun̄ ſit magis hu-
mida quam marmor: igitur non corrumpitur forma ſubſtã-
tialis terre cum eg ea generatur marmor propter de-
fectum diſpoſitionis cõſeruantis eam in materia.
Iacobus
de for. Et hec ratio eſt Iaco. de forliuio .5. q̄. in prima ṗmi
Correĺ. ¶ eg quo ſequitur / quae forme elementorū aliquando
corrūpuntur propter introductionē qualitatis cõ-
plexionalis repugnantis formis elementorū. patet
hoc correlariū eg .4. concluſione cedente: et eg ſcḋa
ſuppõne: videas hanc materiam de mixtione latiꝰ per
Marſiliū ī ṗmo de gene. Calcula.
diffe. 16. Et per Conci. differētia .16.

Notandū eſt quatuor circa materiaꝫ
.3. argumenti / quae ſcḋm dñm forluienſem .9.11. ṗma
ṗmi: duplex eſt cõplexio. quedã eſt ſcḋm formam: que-
dam o ſcḋm materiam. Cõplexio ſcḋm formam eſt
cõplexio ꝓueniens eg actione et paſſione qualitatū
prmarū etc̈. / vt iam diffinitū eſt. Iacobꝰ
cõplexio
3 formã
et maṫiaꝫ Sed cõplexio ſcḋm
materiam eſt complexio non requiſita ab conſeruati-
onem forme in materia: nec reſultans eg actione ſi-
mul et paſſione qualitatum primarū: aut aliquarū
que ab has reducuntur. Cauſatur autem hec com-
plexio ſecundum materiam ab influxu ſiderū: eg hac
e complexione prouenit iuuenē ſanguineū vene-
rea abhorrere .etc̈. His poſitis pono duas conclu-
ſiones. ¶ Poſſibile eſt reperire plura īdiuidua oīo
conſimilis complexionis in ſequentis formam. ṗma ↄ̨°. patet
hec concluſio eg deductione .3. argumenti. 2. ↄ̨cĺo ¶ Secū-
da concluſio ſecundum Iacobii de forliuio poſſibile
eſt reperire plura indiuidua oīo conſimilis com-
plexionis ſecundum materiam. Probatur non enim
principiis repugnat naturalibus ſimilia oīo agen-
tia ab generationem ſortis et platonis concurrere /
igitur poſſibile eſt ſortem et platonem oīo eodem mon
complexionatos eſſe. 3. ↄ̨cluſio
ↄ̨ciliator
diffi. 23. ¶ Tertia concluſio de mente
conciliatoris: non eſt poſſibile reperire duo indiui-
dua oīno conſimiliter complexionata complexiõe
ſecundum materiam. Probatur / quae nun̄ bis eſt ea-
dem celi conſtallatio oīno: iuxta illud habraham.
Non poteſt / vt natiuitas vnius hominis aſſimiletur
natiuitati alterius tan̄ ſibi. Nec vn̄ ergo ſimilis
coniūctionis proportio. Et videtur mens nicholai
horem in fine tractatus ſuarum proportionum / quae
nun̄ videlicet ergo bis eadeꝫ conſtellatio omnino
ſimilis. Ita vt nec gemini quidem valeant eadem
oīno complexione gaudere. Lucanꝰ
3. pharſa
lie. quem proſpiciens lu-
canus inquit. Stant gemini fratres fecunde glo-
ria matris. Quos eadem variis genuerūt viſcera
fatia. Hiis exactis patet reſponſio ab dubiū ¶ ab
rationes dubii ante oppoſitum. ab primam reſpon-
ſum eſt ibi vſ ab vltimam replicam. ab quae re-
ſpondeo concedendo illatum. ¶ ab ſecundam reſpõ-
ſum eſt vſ ab vltimam replicam. ab quae reſpõ-
deo concedendo illatū ſaltem de mixto in mediate
eg elemento generato. ¶ ab tertiam rationem patet
reſponſio eg .4. notabili. ¶ ab confirmationē. dico
primo concedēdo illatum nec illud eſt inconueniens
quicquid pḣs dicat. Dico ſecūdo negando ſequelã
et ratio eſt / quia(?) non quelibet varietas proportionis
inter qualitates primas agentes et pacientes ab
inuicem variat ſpeciem complexionis. ¶ Sed certe
ꝓportionū diſtantie inter qualitates primas ſpe-
ciem proportionis variant. Nec eſt reperire natu-
raliter infinitam latitudinem proportionis per di-
minuationeꝫ reſiſtentie: pḣs .2. de
aīa ṗmo
phi.quia(?) ſecundum philoſophū quē
hec reſponſio ſequitur datur minimū naturale eg
ſecūdo de aīa et primo phiſicorū: pḣs ḋ ſē.
et ſen.ſecundum e phi-
loſophū non poſſunt eſſe infinite ſpecies qualitatuꝫ
ſecundarū eg libro de ſenſu et ſen. in fine. andreas
de nouo
caſtro in
2. ſen. Andreas
autem de nouocaſtro probat in ſecūdo ſententiarū
proceſſum in infinitum in ſpeciebus aſcendendo et
deſcēdendo. Primo / quia viſio albedinis a. que ſit
b. eſt perfectior a. et c. intuituio b. eſt perfectior b. / quia(?)
notitia perfectioris obiecti, et ſic in infinitum aſcē-
dendo. Deſcendendo vero arguitur infinita multi-
tudo ſpecierum ſit a. notitia intuitiua michaelis et
b. ſit notitia ipſius a, et c. ipſius b. et d. ipſius c. et ſic
in infinitū. tunc habet̄̄ propoſitum, quelꝫ e ſequēs eſt
īperfectior cedēte: vt patet eg imperfectione obiecti.

ab tertiū dubiū arguit̄̄ quae non: quia(?) aīa
rationalis informat corpus complexionalum cõ-
plexione alemani vel ſclaui tali corpore exiſtente
ſano et debite excercente operatiões vitales et ani-
males: igitur propter inductionem talis qualita-
tis ſiue complexionis in corpus indi aīa ipſius indi
cum ſit eiuſdem ſpeciei non minus informabit cor-
pus ipſius indi excercendo debite omnesque operati-
ones victales et animales. ↄ̨fir̄atiuꝰ Et cõfirmatur / quia oēs
ↄ̨plexiones humane cum quas homo ſanus per-
ſeuerat ſunt eiuſdē ſpeciei: igitur aīa rationalis cum q̈li-
bet illarū corpus informat: et per conſequens non inductionē
ↄ̨plexiõis ſclaui vel alemani in corpus indi ſequitur

261	262
263	264
265	266
267	268
269	270

List of thumbnails

Text layer

Text normalization

Search