9559HOROLOG. OSCILLATOR.
aſcendet, quod ſimili parte temporis deſcendendo quoque
11De de-
SCENSU
GRAVIUM. tranſierat. Hic vero rurſus celeritati tantum deceſſiſſe neceſſe
eſt quantum una temporis parte cadendo deorſum acquiritur,
hoc eſt celeritatem B D. Itaque grave, ubi uſque ad B a-
ſcenderit, habet celeritatem ipſam B D reliquam, cum in E
habuerit celeritatem F E ipſius B D duplam. Si ergo ex B
cum celeritate æquabili, quantam illic habet, ſurſum per-
geret, confecturum eſſet parte una temporis ſpatium æquale
ipſi D B, hoc eſt duplum A B. Sed accedente gravitatis
actione, diminuitur aſcenſus iſte ſpatio quod ipſi A B æqua-
le ſit. Igitur hac parte temporis aſcendet tantummodo per
ſpatium B A, quod etiam primo deſcenſus tempore trans-
ierat. Atque in fine quidem extremi temporis hujus neceſſa-
rio grave in A puncto reperietur. Sed dicetur forſan altius
aſcendiſſe quam ad A, atque inde eo relapſum eſſe. At hoc
abſurdum eſſet, cum non poſſit, notu à gravitate profecto, al-
tius quam unde decidit aſcendere. Porro quum celeritati quam
in B habebat rurſus deceſſerit celeritas B D, patet jam gra-
vi in A conſtituto nullam celeritatem ſupereſſe, ac proinde
non altius excurſurum. Itaque oſtenſum eſt ad eandem unde
decidit altitudinem perveniſſe, & ſingula ſpatia, quæ æqua-
libus deſcenſus temporibus tranſmiſerat, eadem totidem a-
ſcenſus temporibus remenſum eſſe: ſed & æqualibus tempo-
ribus æqualia ipſi deceſſiſſe celeritatis momenta apparuit. Ergo
conſtat propoſitum.
11De de-
SCENSU
GRAVIUM. tranſierat. Hic vero rurſus celeritati tantum deceſſiſſe neceſſe
eſt quantum una temporis parte cadendo deorſum acquiritur,
hoc eſt celeritatem B D. Itaque grave, ubi uſque ad B a-
ſcenderit, habet celeritatem ipſam B D reliquam, cum in E
habuerit celeritatem F E ipſius B D duplam. Si ergo ex B
cum celeritate æquabili, quantam illic habet, ſurſum per-
geret, confecturum eſſet parte una temporis ſpatium æquale
ipſi D B, hoc eſt duplum A B. Sed accedente gravitatis
actione, diminuitur aſcenſus iſte ſpatio quod ipſi A B æqua-
le ſit. Igitur hac parte temporis aſcendet tantummodo per
ſpatium B A, quod etiam primo deſcenſus tempore trans-
ierat. Atque in fine quidem extremi temporis hujus neceſſa-
rio grave in A puncto reperietur. Sed dicetur forſan altius
aſcendiſſe quam ad A, atque inde eo relapſum eſſe. At hoc
abſurdum eſſet, cum non poſſit, notu à gravitate profecto, al-
tius quam unde decidit aſcendere. Porro quum celeritati quam
in B habebat rurſus deceſſerit celeritas B D, patet jam gra-
vi in A conſtituto nullam celeritatem ſupereſſe, ac proinde
non altius excurſurum. Itaque oſtenſum eſt ad eandem unde
decidit altitudinem perveniſſe, & ſingula ſpatia, quæ æqua-
libus deſcenſus temporibus tranſmiſerat, eadem totidem a-
ſcenſus temporibus remenſum eſſe: ſed & æqualibus tempo-
ribus æqualia ipſi deceſſiſſe celeritatis momenta apparuit. Ergo
conſtat propoſitum.
Quia vero in demonſtratione propoſitionis ſecundæ, ex
qua pendet præcedens, adſumptum fuit certam quandam eſ-
ſe proportionem ſpatiorum quæ continuis æqualibus tempo-
ribus à gravi cadente transeuntur, quæque eadem ſit, quæ-
cunque æqualia tempora accipiantur; quod quidem & ex
rei natura ita ſe habere neceſſe eſt, & ſi negetur, fatendum
fruſtra proportionem iſtorum ſpatiorum inveſtigari. Tamen,
quia propoſitum etiam absque hoc demonſtrari poteſt, Ga-
lilei methodum ſequendo, operæ pretium erit demonſtra-
tionem, ab illo minus perfecte traditam, hic accuratius
conſcribere. itaque rurſum hic demonſtrabimus.
qua pendet præcedens, adſumptum fuit certam quandam eſ-
ſe proportionem ſpatiorum quæ continuis æqualibus tempo-
ribus à gravi cadente transeuntur, quæque eadem ſit, quæ-
cunque æqualia tempora accipiantur; quod quidem & ex
rei natura ita ſe habere neceſſe eſt, & ſi negetur, fatendum
fruſtra proportionem iſtorum ſpatiorum inveſtigari. Tamen,
quia propoſitum etiam absque hoc demonſtrari poteſt, Ga-
lilei methodum ſequendo, operæ pretium erit demonſtra-
tionem, ab illo minus perfecte traditam, hic accuratius
conſcribere. itaque rurſum hic demonſtrabimus.