Barrow, Isaac, Lectiones opticae & geometricae : in quibus phaenomenon opticorum genuinae rationes investigantur, ac exponuntur: et generalia curvarum linearum symptomata declarantur

Page concordance

< >
Scan Original
191
192
193
194
195 2
196 3
197 4
198 5
199 6
200 7
201 8
202 9
203 10
204 11
205 12
206 13
207 14
208 15
209 16
210 17
211 18
212 19
213 20
214 21
215 22
216 23
217 24
218 25
219 26
220 27
< >
page |< < (2) of 393 > >|
1952 _vel cura._ Sufficere poteſt his quæ communis ſenſus agnoſcit, & ob-
via
comprobant experimenta pro conceſſis arripere;
hoc imprimìs
generale
, Quamvis magnitudinem (magnitudinibus etiam punctum
accenſebo
ceu minimum magnum, ut &
inſinitum ceu maximum mag-
num
, quibus mediæ interjacent magnitudines omnes ſinitæ) mobi-
lem
eſſe, hoc eſt eo quo conſpicimus indies ſieri modo locum ſuum
&
ſitum poſſe demutare, juxta differentias præſtitutas, motu nempe
vel
directo, vel circulari;
æquabiliter veloce, vel utcunque magis
accelerato
, vel magìs retardato.
Hujuſmodi dico motuum quemvis
pro
lubitu ſuo tanquam evidenter poſſibilem aſſumunt, ut quid exinde
conſequatur
inveſtigent &
oſtendant. De iis igitur differentiis motuum
quotæ
ſint &
quales diſſeremus. In motu potiſſimum à _Mathema-_
_ticis_
conſiderantur _ipſe modus lationis, &
quantitas vis motivæ_. ipſe
modus
primo lationis, juxta quem motus, alii progreſſivi ſunt, alii
circumlatitii
, alii compoſiti ex his;
tum vis motivæ quantitas, prop-
ter
quam alter alterius reſpectu velocior, tardior, æquè velox;
aut
in
ſe æ quabilis, acceleratus, retardatus aſſirmatur.
Ex his manant
ſontibus
differentiæ motuum;
quorum de poſteriore nos primùm age-
mus
, quia nonnulla continet ὲξω{τε}{ει}{κο} quæ velim quam primum
ablegata
, quo reliqua poſtmodùm expeditiùs fluant &
limpidiùs. &
quia
vis motivæ quantitas ſine tempore dignoſci nequit, de temporis
natura
perſtringendum eſt aliquid.
Tempus autem dic ſodes, quid eſt?
illud _Auguſtini_ tritiſſimum noſtis; ſi nemo quærat ſcio, ſi quis in-
terroget
neſcio.
Verùm quia _Mathematici_ crebrò tempus adhibent,
quid
eo deſignetur vocabulo diſtinctè concipiant oportet;
agyrtæ
ſecùs
futuri.
quare jure reſponſum exigatis; ac ſtatim pareo, ſed
breviter
ac ſimpliciter, &
quantùm potero λε{πι}ολογήμα{τα} defugiens. Ab-
ſtractè
loquendo, tempus eſt perſeverantia rei cujuſque in ſuo eſſe.
Ali-
as
verò res aliis diutiùs in eſſe ſuo permanere;
ſuiſſe cùm non erant,
eſſe
cum non ſunt;
priùs incepiſſe, ſeriùs deſinere; neque non aliquas
cum
aliis unà oriri ac occidere, ſimultaneóq;
quaſi durationis progreſſu,
à
carceribus ad metas, univerſum ætatis curriculum emetiri, nemini
non
perſpectum eſt.
Ergo tempus abſolutè quantum eſt; ut quantitatis
admittens
(modo ſuo) præcipuas affectiones æqualitatem, inæqua-
litatem
, proportionem;
nec enim diffiteatur quiſquam, opinor,
ί
σόκ{ρο} fore, quæ ſimul exoriuntur &
ſimul intereunt; inæqualiter
durâſſe
, quorum unum fuit antequam alterum cæperit eſſè, necnon
eſſe
perſeverat, poſtquam alterum deſiêrit exiſtere.
Longius autem,
&
brevius tempus nemo non dicere ſolet, nemo non concipere vide-
tur
.
Quantitatis igitur particeps eſſe tempus communis ſenſus

Text layer

  • Dictionary

Text normalization

  • Original
  • Regularized
  • Normalized

Search


  • Exact
  • All forms
  • Fulltext index
  • Morphological index