Borro, Girolamo, De motu gravium et levium, 1575

List of thumbnails

< >
31
31
32
32
33
33
34
34
35
35
36
36
37
37
38
38
39
39
40
40
< >
page |< < of 316 > >|
    <archimedes>
      <text>
        <body>
          <chap>
            <subchap1>
              <p type="main">
                <s id="s.000223">
                  <pb pagenum="13" xlink:href="011/01/033.jpg"/>
                  <emph type="italics"/>
                non tantum motus, ſed etiam status principium eſſe demon­
                  <lb/>
                strauerit Ariſtoteles in principio libri ſecundi Phyſicorum,
                  <lb/>
                vt infra notum fiet. </s>
                <s id="s.000224">Corpus diuinum, rotundamque illius con
                  <lb/>
                uerſionum, ac
                  <expan abbr="perennẽ">perennem</expan>
                concitationem omittimus: nam ad res,
                  <lb/>
                quæ ſunt natura æternæ, & ad earumdem numquam interi­
                  <lb/>
                turas conuerſiones, humilis hæc nostra diſceptatio non aſſur­
                  <lb/>
                git, ſed ferè ſerpit humi, & vix ad ea tantum attollitur, quæ
                  <lb/>
                ſunt ſub luna: infra quam ea linea est, quam nos rectam ap­
                  <lb/>
                pellauimus: cuius rectus eſt motus, & cuius vnicum
                  <expan abbr="ſpaciũ">ſpacium</expan>
                eſt
                  <lb/>
                per quod mobilia ſeu ſurſum, ſeu deorſum feruntur: quod à
                  <lb/>
                luna & centro intercipitur. </s>
                <s id="s.000225">Hæc linea ex vtraque parte fi­
                  <lb/>
                nita cum ſit, duos fines neceſſariò habet, ſuperiorem alterum,
                  <lb/>
                qui lunæ globum attingit: & alterum inferiorem qui ad
                  <expan abbr="vſq.">vſque</expan>
                  <lb/>
                totius mundi centrum deſcendit: duo itaque termini ſunt mo­
                  <lb/>
                tus illius, qui ſuper lineam rectam fit, alter ſupremus, qui à
                  <lb/>
                medio nuncupatur, alter infimus, qui ad medium dicitur: er­
                  <lb/>
                go duo ſunt ſimplicia corpora, quæ ad hos fines ſuper hanc li­
                  <lb/>
                neam
                  <expan abbr="rectã">rectam</expan>
                , et ſimplicem, aut ad ſuperum locum ſurſum aut
                  <lb/>
                ad inferum deorſum feruntur: hæc vel grauia, vel leuia ne­
                  <lb/>
                ceſſariò ſunt: grauia deorſum deſcendunt, leuia ſurſum aſcen
                  <lb/>
                dunt: grauia, & leuia aut abſolutè grauia, & leuia ſunt, aut
                  <lb/>
                comparatè: vt ſola terra abſolutè grauis est; & ſolus ignis ab­
                  <lb/>
                ſolutè leuis eſſe dicitur: comparatè, vt aer in loco ignis eſt gra­
                  <lb/>
                uis, in loco aquæ, & terræ eſt leuis: aqua eſt leuis in loco terræ
                  <lb/>
                & eſt grauis in loco ignis, & aeris: hæc duo ſimplicia elemen­
                  <lb/>
                torum corpora comparatè grauia, & leuia, quaſi media cen­
                  <lb/>
                ſentur, inter ea, quæ grauia, & leuia ſunt abſolutè, quod natu
                  <lb/>
                ra ab extremo ad extremum ſine omnibus, aut ſine aliquibus
                  <lb/>
                ſaltem mediis, vt meminit Auerroes libro ſecundo de anima,
                  <lb/>
                progredi non ſoleat. </s>
                <s id="s.000226">Quatuor igitur grauia & leuia corpora
                  <emph.end type="italics"/>
                </s>
              </p>
            </subchap1>
          </chap>
        </body>
      </text>
    </archimedes>