Borro, Girolamo, De motu gravium et levium, 1575

List of thumbnails

< >
31
31
32
32
33
33
34
34
35
35
36
36
37
37
38
38
39
39
40
40
< >
page |< < of 316 > >|
    <archimedes>
      <text>
        <body>
          <chap>
            <subchap1>
              <p type="main">
                <s id="s.000253">
                  <pb pagenum="19" xlink:href="011/01/039.jpg"/>
                  <emph type="italics"/>
                hæc eſt naturalis, ergo ordinata ab vno principio, à quo mobi­
                  <lb/>
                le moueri incipit, & per vnum medium, per quod mobile fer­
                  <lb/>
                tur, & ad vnum terminum, ad quem mobile tendit. </s>
                <s id="s.000254">Natura
                  <lb/>
                enim non tantum eſt ordinis cauſa, ſed etiam ordinata ab vno
                  <lb/>
                principio, per vnum medium, & ad vnum finem: vt notum eſt
                  <lb/>
                ex his, quæ literis conſignata ſunt libro octauo de Phyſico audi
                  <lb/>
                tu particula decimaquinta, & alibi ſæpe. </s>
                <s id="s.000255">verum hic ordo est
                  <lb/>
                forma mundi, vt demonſtrat Alexander Aphrodiſienſis li­
                  <lb/>
                bro ſecundo quæſtionum naturalium capite decimonono; ergo
                  <lb/>
                dum erat illud chaos antiquum, antequam mundus condere­
                  <lb/>
                tur, erat mundus, quia tunc erat forma mundi, quæ dat eſſe
                  <lb/>
                mundo: quod quis non intelligit eſſe maxime abſurdum? </s>
                <s id="s.000256">imo
                  <lb/>
                huiuſmodi vt riſum moueat: qua dere copioſius agemus infra
                  <lb/>
                capite quadrageſimoquarto.
                  <emph.end type="italics"/>
                </s>
              </p>
            </subchap1>
            <subchap1>
              <p type="head">
                <s id="s.000257">Aduerſus immobiles partes conſimiles, quas com­
                  <lb/>
                mentus eſt Anaxagoras. </s>
                <s id="s.000258">Cap. XII.</s>
              </p>
              <p type="main">
                <s id="s.000259">ANAXAGORAS
                  <emph type="italics"/>
                mundum genitum finxit ab ini­
                  <lb/>
                tio ex corporibus, quæ ſimul erant congregata, & tran
                  <lb/>
                quilla manebant, ac post quietem per motum diſgre­
                  <lb/>
                gata fuerunt: vnum quodque enim in vno quoque abditum la
                  <lb/>
                tebat, &
                  <expan abbr="trãquilla">tranquilla</expan>
                pace fruebatur: deinde quæ abdita in vno
                  <lb/>
                quoque latebant, emerxerunt efficacitate mentis, à quare con
                  <lb/>
                dita elici cæperunt, quemadmodum ex colliſione ferri ab ho­
                  <lb/>
                minis manu ex ſilice ignem elidi videmus: dixit etiam Ana­
                  <lb/>
                xagoras ab eo, quod in confuſione exuperat, & quod magis
                  <lb/>
                ſpectatur, vnumquodque vocari: vt lignum ideo lignum dici­
                  <lb/>
                tur, non quod infinitè omnium rerum partes in ligno non lati­
                  <lb/>
                tent, ſed quod ea pars, quæ cæteras vincit, & quæ
                  <expan abbr="ſpectantiũ">ſpectantium </expan>
                  <emph.end type="italics"/>
                </s>
              </p>
            </subchap1>
          </chap>
        </body>
      </text>
    </archimedes>