1
Primumque instituemus de îs, quae
aedibus sacris ad operumque publicorum perfectionem necessitate comparantur.
quae fiunt ita.
tigna duo ad onerum magnitudinem ratione expediuntur.
a capite ea fibula
coniuncta et in imo divaricata eriguntur, funibus in capitibus conlocatis et circa dispositis erecta retinentur.
alligatur in summo troclea, quem etiam nonnulli rechamum
dicunt.
in trocleam induntur orbiculi <II> per axiculos
versationes habentes.
per orbiculum <summum> traicitur
ductarius funis, deinde demittitur et traducitur circa orbiculum trocleae inferioris.
refertur autem ad orbiculum
imum trocleae superioris et ita descendit ad inferiorem
et in foramine eius religatur.
altera pars funis refertur inter imas machinae partes.
In quadris autem tignorum posterioribus, quo loci sunt divaricata, figuntur chelonia,
in quae coiciuntur sucularum capita, ut faciliter axes versentur.
eae suculae proxime capita habent foramina bina
ita temperata, ut vectes in ea convenire possint.
ad rechamum autem imum ferrei forfices religantur, quorum dentes
in saxa forata accommodantur.
cum autem funis habet
caput ad suculam religatum et vectes ducentes eam versant, funis <se> involvendo circum suculam extenditur et
ita sublevat onera ad altitudinem et operum conlocationes.