251249QVÆSTIO II. AR TICVLVS I.
vniuoca;
hæc enim & nomen & rationem habent eãdẽ, illa nomen quidẽ
vnum poſsident, rationem tamen diuerſam, at denominatiua tam vocem
quam rationem habent, nec prorſus eandem, nec prorſus diuerſam, vt
liquet ex dictis. A duerte tamẽ non codẽ modo conferri inter ſe denomi-
natiua in prædictis conditionibus, atque vniuoca, & æquiuoca, nam horũ
comparatio fit, inter ea, quæ ſunt eiuſdẽ rationis, vt inter duo æquiuoca
ta, vel vniuocata, denominatiua verò non ita conferuntur, ſed denomina
tum cum denominante, inter hæc enim eſt illa paritas, & diſcrepatio, de
qua diximus.
vnum poſsident, rationem tamen diuerſam, at denominatiua tam vocem
quam rationem habent, nec prorſus eandem, nec prorſus diuerſam, vt
liquet ex dictis. A duerte tamẽ non codẽ modo conferri inter ſe denomi-
natiua in prædictis conditionibus, atque vniuoca, & æquiuoca, nam horũ
comparatio fit, inter ea, quæ ſunt eiuſdẽ rationis, vt inter duo æquiuoca
ta, vel vniuocata, denominatiua verò non ita conferuntur, ſed denomina
tum cum denominante, inter hæc enim eſt illa paritas, & diſcrepatio, de
qua diximus.
Indefinitione expreſſę ſunt quatuor priores conditiones, cum denomi
11Explicatio
definitiõis
denomina-
tiui. natiuum dicitur, quod ab aliquo priori intelligitur re ipſa deriuatum, &
indicatur cõuenientia in forma: cum additur, habet appellationem, ſigni-
ficatur conuenientia in vocabulo, vtique ſecundum initium ſolo differen-
tia caſu, hoc eſt cum diuerſitate in fine vocabuli, & ex conſequenti in mo
do ſignificandi, ſeu habendi formam. Duæ conditiones poſtremæ ideo nõ
ponuntur in definitione, vt annotauit Caieran. hoc loco, quia ſignifican-
22Caier. tur nomine definiti, ait enim idẽ eſſe denominatiuũ, ac ſolius nominis da
tiuũ: explicat ergo Ariſtoteles, quo pacto ſe habeat ad formam à qua de-
riuatur id, quod alteri nomen præbet, non eſſentiam. Cum audis denomi-
natiuum ſolum vocabulum cõmunicare, non intelligas excludi formam
per illud ſignificatam, impoſsibile enim eſt vocem prædicari abſque ſig-
nificato, cum vox ratione ipſius ſignificati prædicetur, ſed partẽ conſti-
tuentem eſſentiam.
11Explicatio
definitiõis
denomina-
tiui. natiuum dicitur, quod ab aliquo priori intelligitur re ipſa deriuatum, &
indicatur cõuenientia in forma: cum additur, habet appellationem, ſigni-
ficatur conuenientia in vocabulo, vtique ſecundum initium ſolo differen-
tia caſu, hoc eſt cum diuerſitate in fine vocabuli, & ex conſequenti in mo
do ſignificandi, ſeu habendi formam. Duæ conditiones poſtremæ ideo nõ
ponuntur in definitione, vt annotauit Caieran. hoc loco, quia ſignifican-
22Caier. tur nomine definiti, ait enim idẽ eſſe denominatiuũ, ac ſolius nominis da
tiuũ: explicat ergo Ariſtoteles, quo pacto ſe habeat ad formam à qua de-
riuatur id, quod alteri nomen præbet, non eſſentiam. Cum audis denomi-
natiuum ſolum vocabulum cõmunicare, non intelligas excludi formam
per illud ſignificatam, impoſsibile enim eſt vocem prædicari abſque ſig-
nificato, cum vox ratione ipſius ſignificati prædicetur, ſed partẽ conſti-
tuentem eſſentiam.
Ex hac doctrina colliges primo definitionem eſſe deſcriptiuam, ſiqui-
dem explicantur reſpectus denominatiui ad rem denominatam, per alias
conditiones eiuſdem denominatiui deriuatas à forma denominante.
Colliges ſecundo denominatiuum ſemper ſignificare formam accidenta
33Albertus: riam ſubiecto, quam conditionem Albertus Magnus conatur eruere ex
illis verbis definitionis [quæ ab alio] quia tam præpoſitio, ab, quam vo-
cabulum, alio, indicant diſstinctionem. Probat interpretationem Tole-
44Toletus. tus hìc quæſt. vnica ad quartum, & alij recentiores, ſed quanto iure non
conſtat. Nam Phyloſophus haud definit rem denominatam, quam fate-
mur habere denominationem à forma diſtincta, ſed denominatiuum de-
nominatum, vt mox dicemus, quod eſt concretum formæ, & prędicatur de
re denominata Huiuſmodi autem cõcretum eſſentialiter includit formã
à qua dicitur deriuari nomine, & re illis verbis, quæ ab alio & c. Igitur il-
lis verbis, ab alio, ſignificatur forma neutiquam accidentaria ei, quod ab
co deducitur: ex quo adhuc non colligitur, an concretum ſit accidenta-
rium rei denominatæ, quare magis probanda eſt interpretatio Caietani
proxime adducta.
dem explicantur reſpectus denominatiui ad rem denominatam, per alias
conditiones eiuſdem denominatiui deriuatas à forma denominante.
Colliges ſecundo denominatiuum ſemper ſignificare formam accidenta
33Albertus: riam ſubiecto, quam conditionem Albertus Magnus conatur eruere ex
illis verbis definitionis [quæ ab alio] quia tam præpoſitio, ab, quam vo-
cabulum, alio, indicant diſstinctionem. Probat interpretationem Tole-
44Toletus. tus hìc quæſt. vnica ad quartum, & alij recentiores, ſed quanto iure non
conſtat. Nam Phyloſophus haud definit rem denominatam, quam fate-
mur habere denominationem à forma diſtincta, ſed denominatiuum de-
nominatum, vt mox dicemus, quod eſt concretum formæ, & prędicatur de
re denominata Huiuſmodi autem cõcretum eſſentialiter includit formã
à qua dicitur deriuari nomine, & re illis verbis, quæ ab alio & c. Igitur il-
lis verbis, ab alio, ſignificatur forma neutiquam accidentaria ei, quod ab
co deducitur: ex quo adhuc non colligitur, an concretum ſit accidenta-
rium rei denominatæ, quare magis probanda eſt interpretatio Caietani
proxime adducta.
Colliges tertio non eſſe probandam ſententiã Marſilij, & Aegydij exiſ-
55Marfilius.
Aegydins. timãtis ſola denominatiua denominãtia, id eſt, vocabula cõnotatiua hoc
in loco definita eſſe hoc argumento. Denominatiuũ hìc definitum differt
caſu à forma denominãte, ſed quemadmodum habere caſus proprium eſt
nominum, non rerum, ita in caſibus differre non rebus, ſed nominibus ac-
commodandum eſt: ergo denominatiuum hic definitum eſt ſolum nomẽ
66Ammoni
Boet.
Venet.
sotus. denominans. Verum ex dictis patet veriorem eſſe ſententiam Ammonij,
Boetij Veneti, Soti, & aliorum affirmantium denominatiuum denomina-
55Marfilius.
Aegydins. timãtis ſola denominatiua denominãtia, id eſt, vocabula cõnotatiua hoc
in loco definita eſſe hoc argumento. Denominatiuũ hìc definitum differt
caſu à forma denominãte, ſed quemadmodum habere caſus proprium eſt
nominum, non rerum, ita in caſibus differre non rebus, ſed nominibus ac-
commodandum eſt: ergo denominatiuum hic definitum eſt ſolum nomẽ
66Ammoni
Boet.
Venet.
sotus. denominans. Verum ex dictis patet veriorem eſſe ſententiam Ammonij,
Boetij Veneti, Soti, & aliorum affirmantium denominatiuum denomina-