280278IN CAP. IIII. DE DECEM PRAEDICAMENTIS.
quentia;
& maior ratio eſt, quia cauſalitates cauſæ finalis, & exẽplaris, nõ
11Solutio pri-
mi argumẽ-
ti. ſunt modireales diſtincti ab actione, & paſsione, ſed quædã intẽtiones im
mitãdi, vel cõſequẽdi res, quę ita cauſãt, quę eodẽ modo ſe habẽt ſiue cau
ſæ exiſtant, ſiue nõ, quod ſatis manifeſte indicat eiuſmodi cauſalitates nõ
eſſe reales modos à cęteris cauſalitatibus diſtinctos; quia accidens rea-
le, & contingẽs, cuiuſmodi ſunt hæ cauſalitates reſpectu ſuarum cauſarũ,
nõ habet rationẽ formæ, niſi cõparatione ſubiecti exiſtentis. In. cauſalita
te cauſæ formalis informãtis, eſt ſpecialis ratio, vt prędicamentũ nõ effi-
ciat, nunquã enim denominat primã ſubſtantiã, ſed vel formã ſubſtantia-
lẽ in cõpletã, vel accidentariam; prædicamenta autẽ deſumuntur ex deno
minationibus primæ ſubſtãtię; prætereà ſunt eiuſdẽ rationis cũ eo, quod
modificant, vnde cauſalitas accidẽtis eſt in eodẽ prædicamento accidẽ-
tis, & cauſalitas formæ ſubſtantialis in prædicamento ſubſtantiæ. Quod
in antecedente ſuppoſitum eſt, cauſalitatẽ ſubiecti patientis conſtituere
22Secundi. prædicamentũ paſsionis, non ita eſt intelligendũ, vt ipſa cauſalitas ſubie
cti ſit paſsio, id enim eſt minus probabile, vt poſtea oſtendemus; ſed quia
paſsio eſt receptio formę in ſubiecto. Hinc patet ſolutio ſecundi obiecti,
quanuis enim motus ab omnibus illis cauſis dependeat, nõ ſufficiunt illæ
33Reſponſio
ad cõfirma
tionem. dependentiæ, vt dictum eſt, ad noua prędicamenta conſtituenda.
11Solutio pri-
mi argumẽ-
ti. ſunt modireales diſtincti ab actione, & paſsione, ſed quædã intẽtiones im
mitãdi, vel cõſequẽdi res, quę ita cauſãt, quę eodẽ modo ſe habẽt ſiue cau
ſæ exiſtant, ſiue nõ, quod ſatis manifeſte indicat eiuſmodi cauſalitates nõ
eſſe reales modos à cęteris cauſalitatibus diſtinctos; quia accidens rea-
le, & contingẽs, cuiuſmodi ſunt hæ cauſalitates reſpectu ſuarum cauſarũ,
nõ habet rationẽ formæ, niſi cõparatione ſubiecti exiſtentis. In. cauſalita
te cauſæ formalis informãtis, eſt ſpecialis ratio, vt prędicamentũ nõ effi-
ciat, nunquã enim denominat primã ſubſtantiã, ſed vel formã ſubſtantia-
lẽ in cõpletã, vel accidentariam; prædicamenta autẽ deſumuntur ex deno
minationibus primæ ſubſtãtię; prætereà ſunt eiuſdẽ rationis cũ eo, quod
modificant, vnde cauſalitas accidẽtis eſt in eodẽ prædicamento accidẽ-
tis, & cauſalitas formæ ſubſtantialis in prædicamento ſubſtantiæ. Quod
in antecedente ſuppoſitum eſt, cauſalitatẽ ſubiecti patientis conſtituere
22Secundi. prædicamentũ paſsionis, non ita eſt intelligendũ, vt ipſa cauſalitas ſubie
cti ſit paſsio, id enim eſt minus probabile, vt poſtea oſtendemus; ſed quia
paſsio eſt receptio formę in ſubiecto. Hinc patet ſolutio ſecundi obiecti,
quanuis enim motus ab omnibus illis cauſis dependeat, nõ ſufficiunt illæ
33Reſponſio
ad cõfirma
tionem. dependentiæ, vt dictum eſt, ad noua prędicamenta conſtituenda.
Ad illius confirmationẽ reſpondetur formã, vt informantẽ, & vt deno
minantẽ informatũ, nõ dicere duos modos, aut rationes diuerſas, ſed vni
cam diuerſis modis ſignificatã, idem quippe eſt, locũ locare, & facere lo-
catũ, & veſtem veſtire, ac reddere veſtitũ; quamobrẽ non eſt alia forma
litas locantis, ſed prorſus eadem, nũc cõparata ad locum, nunc ad locatũ;
quam reſponſionem eodem omnino modo accõmoda tribus alijs modis
prædicamenti ſitus, quãdo, & Habere, & ratio vniuerſalis, cur effectus cau
ſę efficiẽtis, quãdo agit in ſubiecto, inferat duoprędicamẽta, effectus verò
cauſę formalisvnũ tantũ, eſt, quoniã effectus agẽtis depẽdet regulariterlo
quẽdo per aliquid à ſe diſtinctũ, à cauſa agente, & patiẽte; vnde cõſurgũt
duę denominatiõesprimo diuerſę; at effectꝰ cauſę formalis requirit vnũtã
tũ modũ, aut actu, aut virtute diſtinctũ, quoipſa cauſa denominetſubiectũ.
minantẽ informatũ, nõ dicere duos modos, aut rationes diuerſas, ſed vni
cam diuerſis modis ſignificatã, idem quippe eſt, locũ locare, & facere lo-
catũ, & veſtem veſtire, ac reddere veſtitũ; quamobrẽ non eſt alia forma
litas locantis, ſed prorſus eadem, nũc cõparata ad locum, nunc ad locatũ;
quam reſponſionem eodem omnino modo accõmoda tribus alijs modis
prædicamenti ſitus, quãdo, & Habere, & ratio vniuerſalis, cur effectus cau
ſę efficiẽtis, quãdo agit in ſubiecto, inferat duoprędicamẽta, effectus verò
cauſę formalisvnũ tantũ, eſt, quoniã effectus agẽtis depẽdet regulariterlo
quẽdo per aliquid à ſe diſtinctũ, à cauſa agente, & patiẽte; vnde cõſurgũt
duę denominatiõesprimo diuerſę; at effectꝰ cauſę formalis requirit vnũtã
tũ modũ, aut actu, aut virtute diſtinctũ, quoipſa cauſa denominetſubiectũ.
Ad tertiũ reſpõdetur, nõ quãlibet formã extrinſecus denominantẽ per-
44Solutio ter-
tij. tinere ad prædicamentũ, niſi habeat illas duas conditiones, quas ad præ-
dicamentũ accidentis exegimus; quibus deficiuntur actus potentiarũ co
gnoſcentiũ, & appetentiũ; imprimis enimdenominãt obiecta, vt terminos
ad quos feruntur, nõ vt ſubiecta, quę perficiant, nã res idcirco dicitur co-
gnita, vel amata, quia terminat actũ cognoſcẽdi, vel amandi, quo potẽtia
55Quomodo
res dicatur
cognita, vel
amata. in ipſã contendit, quæ denominatio per modũ termini, ſi ſufficeret ad cõ-
dendũ prædicamentũ, relatio cõſtitueret duo, vnũ reſpectu ſubiecti, alte
rũ cõparatione correlatiui, ad quod terminatur, quod perabſurdũ eſt.
Prætereà ſi eiuſmodi actꝰ aliquã prędicamentalẽ denominationẽ tribuũt
obiectis, illa nõ eſt ſimpliciter diſtincta à denominationibus actionis, paſ
ſionis, & qualitatis; eatenus enĩ eorũ actuũ denominatio trãſit in obiectũ,
quatenus ipſi actus afficiunt potentiã in ordine ad idẽ obiectũ, nã ꝓprius
effectus formalis illorũ actuũ eſt reſpectiuus ad obiectũ: diximus actũ po
tẽtiæ cognoſcẽtis, & appetẽtis informare ſub rationibus triũ prędicamẽ
torũ, quia vt in primo de interpretatiõe oſtẽdemus, quacũq; illarum ra-
tionum deficiente, non determinatur potentia cognoſcens, neq; appetẽs.
44Solutio ter-
tij. tinere ad prædicamentũ, niſi habeat illas duas conditiones, quas ad præ-
dicamentũ accidentis exegimus; quibus deficiuntur actus potentiarũ co
gnoſcentiũ, & appetentiũ; imprimis enimdenominãt obiecta, vt terminos
ad quos feruntur, nõ vt ſubiecta, quę perficiant, nã res idcirco dicitur co-
gnita, vel amata, quia terminat actũ cognoſcẽdi, vel amandi, quo potẽtia
55Quomodo
res dicatur
cognita, vel
amata. in ipſã contendit, quæ denominatio per modũ termini, ſi ſufficeret ad cõ-
dendũ prædicamentũ, relatio cõſtitueret duo, vnũ reſpectu ſubiecti, alte
rũ cõparatione correlatiui, ad quod terminatur, quod perabſurdũ eſt.
Prætereà ſi eiuſmodi actꝰ aliquã prędicamentalẽ denominationẽ tribuũt
obiectis, illa nõ eſt ſimpliciter diſtincta à denominationibus actionis, paſ
ſionis, & qualitatis; eatenus enĩ eorũ actuũ denominatio trãſit in obiectũ,
quatenus ipſi actus afficiunt potentiã in ordine ad idẽ obiectũ, nã ꝓprius
effectus formalis illorũ actuũ eſt reſpectiuus ad obiectũ: diximus actũ po
tẽtiæ cognoſcẽtis, & appetẽtis informare ſub rationibus triũ prędicamẽ
torũ, quia vt in primo de interpretatiõe oſtẽdemus, quacũq; illarum ra-
tionum deficiente, non determinatur potentia cognoſcens, neq; appetẽs.