290288IN CAP. V. DE SVBSTANTIA.
dum conuenientiam, & in actu ſignato, quę erat ſecunda ſubſiſtentiæ par-
11Primo con-
uenit ſubſi-
ſcere naturis
cõmunibus. ticipatio, prius conuenit ſubſiſtere naturis communibus, & earum bene-
ficio deſcendit in ſingulares; quemadmodum dicere conſueuimus quan-
titates ſingulares habere partes, extra partes in actu exercito, quantita-
tem verò communem eaſdem prius vendicare in actu ſignato, quatenus
eſt radix, ac principium habendi partes; idcirco enim ſingulares quanti-
tates eiuſmodi partibus conſtant, quia rationem quantitatis participãt;
ijſdem pene verbis hoc docuit S. Thom. I. par. quæſt. 29. art. 2. & attribuit
22D. Thom.
Boetius. Boetio in principio libri de duabus naturis, vbi Boetius aſſerit genera,
& ſpecies ſubſiſtere, in quantum indiuiduis aliquibus competit ſubſiſte-
re, ex eo quòd ſunt ſub generibus, & ſpeciebus in prædicamento ſubſtan
tiæ comprehenſis, idem maniſeſtiùs tradit in I. diſt. 23. quæſt. I. art. I. ad
ſecundum, & diſt. 26. quæſt. I. art. I. ad quartum, quibus locis ait ſubſiſten
tiam propriè, & prius eſſe in generibus, & ſpeciebus, quam in indiuiduis,
quanuis ſecundo loco addat hoc eſſe ſecundum Boetium.
11Primo con-
uenit ſubſi-
ſcere naturis
cõmunibus. ticipatio, prius conuenit ſubſiſtere naturis communibus, & earum bene-
ficio deſcendit in ſingulares; quemadmodum dicere conſueuimus quan-
titates ſingulares habere partes, extra partes in actu exercito, quantita-
tem verò communem eaſdem prius vendicare in actu ſignato, quatenus
eſt radix, ac principium habendi partes; idcirco enim ſingulares quanti-
tates eiuſmodi partibus conſtant, quia rationem quantitatis participãt;
ijſdem pene verbis hoc docuit S. Thom. I. par. quæſt. 29. art. 2. & attribuit
22D. Thom.
Boetius. Boetio in principio libri de duabus naturis, vbi Boetius aſſerit genera,
& ſpecies ſubſiſtere, in quantum indiuiduis aliquibus competit ſubſiſte-
re, ex eo quòd ſunt ſub generibus, & ſpeciebus in prædicamento ſubſtan
tiæ comprehenſis, idem maniſeſtiùs tradit in I. diſt. 23. quæſt. I. art. I. ad
ſecundum, & diſt. 26. quæſt. I. art. I. ad quartum, quibus locis ait ſubſiſten
tiam propriè, & prius eſſe in generibus, & ſpeciebus, quam in indiuiduis,
quanuis ſecundo loco addat hoc eſſe ſecundum Boetium.
His præmiſsis ad primam obiectionem, conceſſa maiori, diſtinguenda
33Reſponde -
tur primæ
obiectioni. eſt minor, ſi enim velit naturas communes, non eſſe ſuppoſita, ſiue ſubſi-
ſtentia in actu exercito, concedenda eſt, in quo ſenſu verum eſt illis non
conuenire ſub ſiſtere, vt dicit exiſtere abſque omni dependentia, & com-
municabilitate; neganda verò, ſi contendat nullo modo eſſe ſuppoſita, cũ
oſtenderimus in actu ſignato prius ſubſiſtere, quam ſingalaria: ad proba
tionem eiuſdem minoris reſpondemus, in illa definitione negari commu
nicationem realem, ſeu à parte rei, eam autem, quæ eſt inter naturam cõ
munem, & ſua inſeriora per intellectum fieri, certè D. Thomas I. par. quę-
44D. Thom. ſtion. 29. art. 1. ad primum ſupponere videtur hanc communicabilitatem
non derogare ſuppoſito; cum aſſerit rationem perſonæ eſſe aliquid com-
mune ſingularibus perſonis; vt tamen explicemus, quę ſit communicatio,
quam ſuppoſiti definitio excludit, aduerte aliquam rem quatuor modis
55Quatuor
modis ali-
quid alteri
communica
ri poteſt. alteri communicari poſſe. Primo, vt ſuperius inſeriori. Secundo vt ſubie-
ctũ formæ. Tertio, vt pars toti. Quarto, vt forma ſubiecto; quãdo aſſeri-
tur ſuppoſitum eſſe incommunicabile, non intelligitur primo, nec ſecun-
do modo; non primo, quiavt diximus ſuppoſitum commune includitur in
ſingulari; non ſecundo, quoniam ipſis oculis cernimus ſuppoſita creata
multis ſormis accidentalibus ſe communicare; ſed intelligendum eſt ter
tio, & quarto, vnde nec anima rationalis, nec dimidietas aquę, licet per ſe
ſubſiſtant, ſuppoſita ſimpliciter ſunt, quoniam hæc eſt pars totius aquæ
illa & eſt pars totius hominis, & ſorma corporis.
33Reſponde -
tur primæ
obiectioni. eſt minor, ſi enim velit naturas communes, non eſſe ſuppoſita, ſiue ſubſi-
ſtentia in actu exercito, concedenda eſt, in quo ſenſu verum eſt illis non
conuenire ſub ſiſtere, vt dicit exiſtere abſque omni dependentia, & com-
municabilitate; neganda verò, ſi contendat nullo modo eſſe ſuppoſita, cũ
oſtenderimus in actu ſignato prius ſubſiſtere, quam ſingalaria: ad proba
tionem eiuſdem minoris reſpondemus, in illa definitione negari commu
nicationem realem, ſeu à parte rei, eam autem, quæ eſt inter naturam cõ
munem, & ſua inſeriora per intellectum fieri, certè D. Thomas I. par. quę-
44D. Thom. ſtion. 29. art. 1. ad primum ſupponere videtur hanc communicabilitatem
non derogare ſuppoſito; cum aſſerit rationem perſonæ eſſe aliquid com-
mune ſingularibus perſonis; vt tamen explicemus, quę ſit communicatio,
quam ſuppoſiti definitio excludit, aduerte aliquam rem quatuor modis
55Quatuor
modis ali-
quid alteri
communica
ri poteſt. alteri communicari poſſe. Primo, vt ſuperius inſeriori. Secundo vt ſubie-
ctũ formæ. Tertio, vt pars toti. Quarto, vt forma ſubiecto; quãdo aſſeri-
tur ſuppoſitum eſſe incommunicabile, non intelligitur primo, nec ſecun-
do modo; non primo, quiavt diximus ſuppoſitum commune includitur in
ſingulari; non ſecundo, quoniam ipſis oculis cernimus ſuppoſita creata
multis ſormis accidentalibus ſe communicare; ſed intelligendum eſt ter
tio, & quarto, vnde nec anima rationalis, nec dimidietas aquę, licet per ſe
ſubſiſtant, ſuppoſita ſimpliciter ſunt, quoniam hæc eſt pars totius aquæ
illa & eſt pars totius hominis, & ſorma corporis.
Ad ſecundum reſpondendum eſt, ei quod ſubſiſtit per ſe in actu exerci
to repugnare eſſe in alio, non verò illi, quod per ſe ſubſiſtit in actu ſigna-
66Secundæ. 77Caietaæ. to, Caietan. 3. part. q. 4. art. 2. putat negari poſſe ſubſtantiam cõmunem
exiſtere in alio, vel per aliud, eo quod ſubſiſtat per ſuum inſerius, quod
eſt proprius illius terminus. Quemadmodum, inquit, quantitas per ſe ter
minari dicitur, quãdo indiuiſibili à ſe realiter diſtincto terminatur, quia
eſt proprius eius terminus; cum ergo ſuppoſitum ſingulare ſit proprius
terminus, & vltimum fundamentum ſuperiorum, impropriè dicentur hęc
in alio exiſtere, cum in ſuo ſingulari ſubſiſtunt, prior tamen reſponſio ex-
peditior eſt. Ad confirmationem dicimus Philoſophum eo loco diſſerere
contra Platonem, ſolumque negare ſubſtantias communes ſubſiſtere in
to repugnare eſſe in alio, non verò illi, quod per ſe ſubſiſtit in actu ſigna-
66Secundæ. 77Caietaæ. to, Caietan. 3. part. q. 4. art. 2. putat negari poſſe ſubſtantiam cõmunem
exiſtere in alio, vel per aliud, eo quod ſubſiſtat per ſuum inſerius, quod
eſt proprius illius terminus. Quemadmodum, inquit, quantitas per ſe ter
minari dicitur, quãdo indiuiſibili à ſe realiter diſtincto terminatur, quia
eſt proprius eius terminus; cum ergo ſuppoſitum ſingulare ſit proprius
terminus, & vltimum fundamentum ſuperiorum, impropriè dicentur hęc
in alio exiſtere, cum in ſuo ſingulari ſubſiſtunt, prior tamen reſponſio ex-
peditior eſt. Ad confirmationem dicimus Philoſophum eo loco diſſerere
contra Platonem, ſolumque negare ſubſtantias communes ſubſiſtere in