298296IN CAP. V. DE SVBSTANTIA.
prema genera, ſpecies intermedię, & indiuidua, vt in cap.
de ſpeci Por-
11Porphyſ. phyrius tradidit, ſed nomine ſecundæ ſubſtantiæ complexus eſt Ariſtote
22Secunda cõ
sluſio. les omnia genera & ſpecies, nomine autem primæ, indiuidua; adęquant
ergo membra diuiſionis totum diuiſum. Secunda concluſio. Hæci-
uiſio fit ſecundum rationem ſubſiſtendi per ſe, & ſubſtandi alijs. Quoæd
33Ariſtotel,
Boetius.
D. Thom.
Caieta.
Albe. Mag. vtranque conditionem inſinuatur concluſio ab Ariſtotele in hoc capite,
quoad primam in textu 5. vbi commune eſſe ait vtrique diuiſionis mem-
bro in alio non eſſe, hoc eſt ſubſiſtere, quoad poſteriorem in tota præ-
cedente cap. parte; ì Boetio verò in libro primo de duabus naturis paulo
poſt initium, Diu. Thom. quæſt. 9. de potentia artic. 2. ad 6. Caietan. hoc
loco traditur quoad primam conditionem; quoad vtranque ab Alberto
Magno tractatu 2. cap. 2.
11Porphyſ. phyrius tradidit, ſed nomine ſecundæ ſubſtantiæ complexus eſt Ariſtote
22Secunda cõ
sluſio. les omnia genera & ſpecies, nomine autem primæ, indiuidua; adęquant
ergo membra diuiſionis totum diuiſum. Secunda concluſio. Hæci-
uiſio fit ſecundum rationem ſubſiſtendi per ſe, & ſubſtandi alijs. Quoæd
33Ariſtotel,
Boetius.
D. Thom.
Caieta.
Albe. Mag. vtranque conditionem inſinuatur concluſio ab Ariſtotele in hoc capite,
quoad primam in textu 5. vbi commune eſſe ait vtrique diuiſionis mem-
bro in alio non eſſe, hoc eſt ſubſiſtere, quoad poſteriorem in tota præ-
cedente cap. parte; ì Boetio verò in libro primo de duabus naturis paulo
poſt initium, Diu. Thom. quæſt. 9. de potentia artic. 2. ad 6. Caietan. hoc
loco traditur quoad primam conditionem; quoad vtranque ab Alberto
Magno tractatu 2. cap. 2.
Probatur primo concluſio, quia Ariſtoteles ſecundum vtranque con-
44Probatur.
1. 2. conclu-
ſio.
Secundò. ditionem comparat primam, & ſecundam ſubſtantiam. Secundo, quia
vtraque eſt propria ſubſtantię prędicamentalis, vt differt à cæteris prę-
dicamentis, & eſt affectio realis accidentaria; vnde tollitur illud incom
modum, quod prima ſententia obijciebat, ſuperiora, & inferiora non
poſſe conuenire in aliquo tertio, nam ſi illud ſit extra eſſentiam nihil im
55Tertiò. pedit. Tertiò, quia ambæ hæ conditiones reperiuntur in vtraque ſubſtã-
tia, & de prima quidem id docet expreſsè Boetius loco proximè citato,
& nos proxima quæſtione demonſtrauimus: de ſecunda multis oſtendi-
66Porphy. tur ab Ariſtotele incontextu, vt excommentario perſpicuum eſt: colli-
giturque ex dicto Porphyrij in cap. de communitatibus, quæcunque di-
cuntur de ſingularibus, eſto ſint contingentia, de vniuerſalibus quoq; af-
firmari; ergo cum ſenſibus notum ſit accidentia in primis ſubſtantijs
ſuſtentari, & ſecundæ in primis contineantur, non eſt diffitendum in il-
lis quoque accidentia eſſe. Denique ſecundum has affectiones probe di
77Vltimò ctum eſt ab Ariſtotele primam eſſe magis ſubſtantiam, quam ſecundam,
quoniam illa ſubſiſtit in actu exercito, quæ eſt propria huius verbi ſigni
ficatio, & immediatè, ac ratione ſui ſuſtinet accidentia; hæc ſubſiſtit in
actu ſignato, & meritò primæ accidentibus ſubſternitur quoad actualẽ
ſuſtentationẽ, quod eſt minus propriè, ſeu minus perfectè ſubſtantiã eſſe.
44Probatur.
1. 2. conclu-
ſio.
Secundò. ditionem comparat primam, & ſecundam ſubſtantiam. Secundo, quia
vtraque eſt propria ſubſtantię prędicamentalis, vt differt à cæteris prę-
dicamentis, & eſt affectio realis accidentaria; vnde tollitur illud incom
modum, quod prima ſententia obijciebat, ſuperiora, & inferiora non
poſſe conuenire in aliquo tertio, nam ſi illud ſit extra eſſentiam nihil im
55Tertiò. pedit. Tertiò, quia ambæ hæ conditiones reperiuntur in vtraque ſubſtã-
tia, & de prima quidem id docet expreſsè Boetius loco proximè citato,
& nos proxima quæſtione demonſtrauimus: de ſecunda multis oſtendi-
66Porphy. tur ab Ariſtotele incontextu, vt excommentario perſpicuum eſt: colli-
giturque ex dicto Porphyrij in cap. de communitatibus, quæcunque di-
cuntur de ſingularibus, eſto ſint contingentia, de vniuerſalibus quoq; af-
firmari; ergo cum ſenſibus notum ſit accidentia in primis ſubſtantijs
ſuſtentari, & ſecundæ in primis contineantur, non eſt diffitendum in il-
lis quoque accidentia eſſe. Denique ſecundum has affectiones probe di
77Vltimò ctum eſt ab Ariſtotele primam eſſe magis ſubſtantiam, quam ſecundam,
quoniam illa ſubſiſtit in actu exercito, quæ eſt propria huius verbi ſigni
ficatio, & immediatè, ac ratione ſui ſuſtinet accidentia; hæc ſubſiſtit in
actu ſignato, & meritò primæ accidentibus ſubſternitur quoad actualẽ
ſuſtentationẽ, quod eſt minus propriè, ſeu minus perfectè ſubſtantiã eſſe.
Tertia concluſio.
Propoſita diuiſio eſt analoga.
Eſt Alberti Magni
88Tertia con-
cluſio. tractatu 2. cap. 3. Diu. Thom. quæſt. 9. de potentia artic. 2. ad ſextum. Ca-
ietani hoc loco. Soti hic quęſt. 1. Iauelli 5. Metaphyſ. quęſt. 7. Flandr.
99Alb/Mag.
D. Thom.
Caiet.
Sot.
Iauel.
Flandr. quęſt. 8. artic. 2. & aliorum; probatio eſt euidens ex prima ratione, id
enim, quod prius conuenit vni, quàm alteri, analogicè diſtribuitur, ſed
ſubſiſtere, & ſubſtare, prius & magis quadrat in primam ſubſtantiam,
quam in ſecundam; ergo diuiſio eſt ſecundum analogiam, eamque attri
butionis: cum prædictę conditiones ſimpliciter, & abſolutè, hoc eſt in
actu exercito conueniant primę ſubſtantię, & ratione illius in ſecundã
dimanent. Verum rogabis, quod nam ſit diuiſum ſubſiſtens ne & ſubſtãs
1010Quæſitum.
Reſponſio. in cõmuni formaliter ſumpta, an natura ſubſtantiæ? Reſpondetur vtrũ-
que pari probabilitate dici poſſe, ſiue enim dicas ſubſiſtentium, vel ſub-
ſtantium, aliud primò, aliud ſecundò ſubſiſtit, & ſubſtat, ſiue ſubſtantia
1111Boet.
Albe. Mag.
D. Thom. rum, alię primo ſubſiſtunt, & ſubſtant; alię ſecundo, rectè diuiſionem ex-
plicueris, ſed Boetius lib. citato de duabus naturis, Albertus, & Diuus
Thomas proximè allegati poſteriori modo loquuntur, quæ eſt fre-
88Tertia con-
cluſio. tractatu 2. cap. 3. Diu. Thom. quæſt. 9. de potentia artic. 2. ad ſextum. Ca-
ietani hoc loco. Soti hic quęſt. 1. Iauelli 5. Metaphyſ. quęſt. 7. Flandr.
99Alb/Mag.
D. Thom.
Caiet.
Sot.
Iauel.
Flandr. quęſt. 8. artic. 2. & aliorum; probatio eſt euidens ex prima ratione, id
enim, quod prius conuenit vni, quàm alteri, analogicè diſtribuitur, ſed
ſubſiſtere, & ſubſtare, prius & magis quadrat in primam ſubſtantiam,
quam in ſecundam; ergo diuiſio eſt ſecundum analogiam, eamque attri
butionis: cum prædictę conditiones ſimpliciter, & abſolutè, hoc eſt in
actu exercito conueniant primę ſubſtantię, & ratione illius in ſecundã
dimanent. Verum rogabis, quod nam ſit diuiſum ſubſiſtens ne & ſubſtãs
1010Quæſitum.
Reſponſio. in cõmuni formaliter ſumpta, an natura ſubſtantiæ? Reſpondetur vtrũ-
que pari probabilitate dici poſſe, ſiue enim dicas ſubſiſtentium, vel ſub-
ſtantium, aliud primò, aliud ſecundò ſubſiſtit, & ſubſtat, ſiue ſubſtantia
1111Boet.
Albe. Mag.
D. Thom. rum, alię primo ſubſiſtunt, & ſubſtant; alię ſecundo, rectè diuiſionem ex-
plicueris, ſed Boetius lib. citato de duabus naturis, Albertus, & Diuus
Thomas proximè allegati poſteriori modo loquuntur, quæ eſt fre-