291289QVÆSTIO I. ARTICVLVS I.
actu exercito à ſingularibus ſeparatas, vt Plato contendebat.
Ad tertium
11Plato. 22Tertiæ. ex dictis patet animam rationalem ideo non ſubſiſtere per ſe more ſub-
ſtantiæ prædicamentalis, quia eſt in toto veluti eius pars, & actus mate-
rię, ſupponimus verò ſeruare ibidem ſuam ſubſiſtentiam incompletam,
quam habet extra corpus, quidquid velit Caietan. de cuius ſententia ali-
33Caietan. bi dicendum eſt. Quarta obiectio abundè ſoluta erat ex reſponſione ad
44Quartæ. primam, ſed propter quorundam recentiorum ſententiam, & veterum
locutionem iterum tractanda eſt. Exiſtimant igitur aliqui ſubſtantiarum
55Refellitur
quorundam
Recentiorũ
ac veterum
locutio. ſingularium nomina, ſiue propria vt Socrates, Plato, ſiue appellatiua, vt
hic homo, hic Angelus, ſignificare primo, & formaliter conſtitutum ex
natura. & modo ſuppoſiti, ſeu perſonalitate: nomina verò ſubſtantiarum
communium formaliter ſignificare ſolam naturam, de connotato autem,
& ſecundario, indicare ſuppoſita ſingularia, in quibus natura exiſtit, & cõ
66D. Thom. creſcit; quod fignificaſſe videtur Diuus Thomas capit. 3. de ente, & eſſen
tia, vbi ait hominem implicitè includere rationes conſtituentes indiui-
dua humana: præcipuam huius ſentẽtię rationẽ aſsignant eam, quę tangi-
tur in quarto argumento, credunt enim ſingulos modos ſubſtantiarum
ſingularium eſſe primo diuerſos inter ſe, quemadmodum differentiæ ea-
randem ſubſtantiarum, quas, vt ipſi credunt, conſequuntur. Quare non li-
cet ſumere modum ſuppoſiti in communi, cum quo ſubſtantia vniuerſalis
componere queat commune ſuppoſitum, vnde apud antiquiores Philoſo-
phos inauditum eſt ſuppoſitum commune.
11Plato. 22Tertiæ. ex dictis patet animam rationalem ideo non ſubſiſtere per ſe more ſub-
ſtantiæ prædicamentalis, quia eſt in toto veluti eius pars, & actus mate-
rię, ſupponimus verò ſeruare ibidem ſuam ſubſiſtentiam incompletam,
quam habet extra corpus, quidquid velit Caietan. de cuius ſententia ali-
33Caietan. bi dicendum eſt. Quarta obiectio abundè ſoluta erat ex reſponſione ad
44Quartæ. primam, ſed propter quorundam recentiorum ſententiam, & veterum
locutionem iterum tractanda eſt. Exiſtimant igitur aliqui ſubſtantiarum
55Refellitur
quorundam
Recentiorũ
ac veterum
locutio. ſingularium nomina, ſiue propria vt Socrates, Plato, ſiue appellatiua, vt
hic homo, hic Angelus, ſignificare primo, & formaliter conſtitutum ex
natura. & modo ſuppoſiti, ſeu perſonalitate: nomina verò ſubſtantiarum
communium formaliter ſignificare ſolam naturam, de connotato autem,
& ſecundario, indicare ſuppoſita ſingularia, in quibus natura exiſtit, & cõ
66D. Thom. creſcit; quod fignificaſſe videtur Diuus Thomas capit. 3. de ente, & eſſen
tia, vbi ait hominem implicitè includere rationes conſtituentes indiui-
dua humana: præcipuam huius ſentẽtię rationẽ aſsignant eam, quę tangi-
tur in quarto argumento, credunt enim ſingulos modos ſubſtantiarum
ſingularium eſſe primo diuerſos inter ſe, quemadmodum differentiæ ea-
randem ſubſtantiarum, quas, vt ipſi credunt, conſequuntur. Quare non li-
cet ſumere modum ſuppoſiti in communi, cum quo ſubſtantia vniuerſalis
componere queat commune ſuppoſitum, vnde apud antiquiores Philoſo-
phos inauditum eſt ſuppoſitum commune.
Verum quidquid ſit de ſigniſic atione concretorum ſubſtantialium, an
77Diſtinctio
inter nomẽ
commune,
& ſingulare
non eſt reci
pienda. formaliter includant ſolam naturam, & denotent modum, vel ęque primò
vtrunq́; ſignificent, quod multo probabilius videtur; illa diſtinctio inter
nomen commune, & ſingulare non eſt admittenda, ſed qua ratione vnum
ſigniſicat ſuppoſitum, eadem ſignificare aliud, cuius ſententię videtur eſſe
D. Damaſcenus lib. 3. de Fid. cap. 4. cum aſſerit, quemadmodũ hoc nomen,
88D. Damaſc,
in l. de fi. c.4 Deus ſignificat eum, qui habet diuinam naturã, ita hoc nomen homo, ſig-
niſicat eum, qui habet naturam humanam : ratio verò eſt, quoniam non
magis repugnat concipere, & ſigniſicare naturam humanam in commu-
ni, quam modum ſuppoſiti in cõmuni, cur enim non abſtrahamus ab om-
nibus modis particularium ſubſtantiarum vnum conceptum ſuppoſiti hu
mani in cõmuni, vt ex illo, & conceptu naturæ conſtituamus cõmune ſup-
poſitum, quod per vocabulũ homo ſignificetur, quod enim ſumunt aduer-
ſarij, illos modos eſſe primo diuerſos, & ſequi differentias indiuiduantes
nullam habet probabilitatem, cum perfectam inter ſe habeant ſimilitu-
dinem, & differentia ſingularis nullam peculiarem vendicet proprieta-
tem, vt apud Porphyrium oſtendimus; vnde nouum argumentum ſumi po
teſt ad horum ſententiam euertendam, & conſtabiliẽdam noſtram. Quo-
tieſcunq́; aliquod prædicatum ęqualiter ſequitur omnia indiuidua alicu-
99Proponitur
nouũ argu-
mentum in
veræ ſenten
tiæ cõfirma
tionem. ius ſpeciei, vel omnes ſpecies alicuius generis, oritur ex aliquo principio
omnibus communi; ſed ſuppoſitum humanum æqualiter comitatur om-
nia illius indiuidua, ergo naſcitur ex aliquo principio illis omnibus cõ-
muni; id verò eſt natura hominis, quæ cũ ſit vniuoca, effectũ vniuocũ ger-
minabit, quod ſi veteres Philoſophi communis ſuppoſiti non meminerũt,
eſt, quia loquebantur de ijs, quæ in re ipſa exiſtunt, & ab alijs diſtingun-
tur, cuiuſmodi ſunt ſola ſingularia. Hinc patet ad quartam obiectionem
77Diſtinctio
inter nomẽ
commune,
& ſingulare
non eſt reci
pienda. formaliter includant ſolam naturam, & denotent modum, vel ęque primò
vtrunq́; ſignificent, quod multo probabilius videtur; illa diſtinctio inter
nomen commune, & ſingulare non eſt admittenda, ſed qua ratione vnum
ſigniſicat ſuppoſitum, eadem ſignificare aliud, cuius ſententię videtur eſſe
D. Damaſcenus lib. 3. de Fid. cap. 4. cum aſſerit, quemadmodũ hoc nomen,
88D. Damaſc,
in l. de fi. c.4 Deus ſignificat eum, qui habet diuinam naturã, ita hoc nomen homo, ſig-
niſicat eum, qui habet naturam humanam : ratio verò eſt, quoniam non
magis repugnat concipere, & ſigniſicare naturam humanam in commu-
ni, quam modum ſuppoſiti in cõmuni, cur enim non abſtrahamus ab om-
nibus modis particularium ſubſtantiarum vnum conceptum ſuppoſiti hu
mani in cõmuni, vt ex illo, & conceptu naturæ conſtituamus cõmune ſup-
poſitum, quod per vocabulũ homo ſignificetur, quod enim ſumunt aduer-
ſarij, illos modos eſſe primo diuerſos, & ſequi differentias indiuiduantes
nullam habet probabilitatem, cum perfectam inter ſe habeant ſimilitu-
dinem, & differentia ſingularis nullam peculiarem vendicet proprieta-
tem, vt apud Porphyrium oſtendimus; vnde nouum argumentum ſumi po
teſt ad horum ſententiam euertendam, & conſtabiliẽdam noſtram. Quo-
tieſcunq́; aliquod prædicatum ęqualiter ſequitur omnia indiuidua alicu-
99Proponitur
nouũ argu-
mentum in
veræ ſenten
tiæ cõfirma
tionem. ius ſpeciei, vel omnes ſpecies alicuius generis, oritur ex aliquo principio
omnibus communi; ſed ſuppoſitum humanum æqualiter comitatur om-
nia illius indiuidua, ergo naſcitur ex aliquo principio illis omnibus cõ-
muni; id verò eſt natura hominis, quæ cũ ſit vniuoca, effectũ vniuocũ ger-
minabit, quod ſi veteres Philoſophi communis ſuppoſiti non meminerũt,
eſt, quia loquebantur de ijs, quæ in re ipſa exiſtunt, & ab alijs diſtingun-
tur, cuiuſmodi ſunt ſola ſingularia. Hinc patet ad quartam obiectionem
zoom in
zoom out
zoom area
full page
page width
set mark
remove mark
get reference
digilib