299297QVÆSTIO II. ARTICVLVS II.
quentior aliorum interpretatio, & merito quidẽ, nam Ariſtotelis inſtitu
tum eſt rem ipſam prædicamentalem diuidere, licet per conditiones ex-
trinſecas. Prętereà cum plures ſint conditiones, ſi diuiſum eſlet formale
eorum ſignificatum, duplex eſſet diuiſum, & diuiſio: demum ipſum ſubſiſ-
tere, & ſubſtare non eſt multiplex, vt mox dicemus, ſed vnicum, quare nõ
tam proprie diuidetur. Oppones, ſi diuiſum eſt ſubſtantia ſecundũ eſſen
11Obijcies. tiam in primum, & ſecundum ſubſiſtens, non eſt diuiſio analogi, ſed ſubie-
cti in accidentia. Reſpondetur nullum eſſe incõmodum diuiſionẽ eſſe ſub
22Reſponde-
tur. iecti in accidentia, & eſſe analogicam, imò id eſſe neceſſariũ quoties ac-
cidentia, non ęque conueniunt partibus ſubiecti diuiſi, vt in præſenti cõ-
tingere probatum eſt.
tum eſt rem ipſam prædicamentalem diuidere, licet per conditiones ex-
trinſecas. Prętereà cum plures ſint conditiones, ſi diuiſum eſlet formale
eorum ſignificatum, duplex eſſet diuiſum, & diuiſio: demum ipſum ſubſiſ-
tere, & ſubſtare non eſt multiplex, vt mox dicemus, ſed vnicum, quare nõ
tam proprie diuidetur. Oppones, ſi diuiſum eſt ſubſtantia ſecundũ eſſen
11Obijcies. tiam in primum, & ſecundum ſubſiſtens, non eſt diuiſio analogi, ſed ſubie-
cti in accidentia. Reſpondetur nullum eſſe incõmodum diuiſionẽ eſſe ſub
22Reſponde-
tur. iecti in accidentia, & eſſe analogicam, imò id eſſe neceſſariũ quoties ac-
cidentia, non ęque conueniunt partibus ſubiecti diuiſi, vt in præſenti cõ-
tingere probatum eſt.
Quarta concluſio.
Forma, penes quam fit diuiſio, non eſt analoga in ſe,
334. Concl. ſed in modo, quo à ſubiectis participatur. Hanc etſi nullus exprimat, ſup-
ponunt omnes, & facile probatur. Subſiſtentia (& idem eſt de ſuſtentatio-
ne) æque perfècta eſt in prima, atque ſecunda ſubſtantia, imò eadem nu-
mero vtramq; denominat, idem quippe modus, quo Plato ſubſiſtit, afficit
& reddit ſubſiſtentem naturam humanam in Platone incluſam, eamque
verè, realiter, & intrinſece denominat; ergo æqualiter perfecta eſt ratio
ſubſiſtentiæ denominans vtramq; ſubſtantiam: verũ quia primò, & in actu
exercito afficit primam ſub ſtantiam, ſecundam verò aliquãto remotius,
& dependenter à prima, idcirco dicimus interuenire analogiam in mo-
44In quo ſen-
ſu verũ ſit
proprieta-
tes analogi
cè ſpeciebg
& indiuidu
is cõuenire. do participandi, non autem informa participata. Dices hac ratione pro-
prietates etiam conuenire analogicè ſpeciebus, & indiuiduis, nam Viſibi-
litas, etſi primo conueniat homini, & in actu ſignato illum denominet,
nihilominùs in actu exercito prius afficit Socratem, & illius interuentu
hominem, ergo analogicè ab illis cõmunicabitur. Concedẽda eſt illatio,
nam eſt ipſa noſtra concluſio de ſuſtẽtatione; quod ſi Auctores huius ana
logiæ non meminerunt, eſt quia attendunt ad ſolam naturam prædicati
nihil curando modum prędicationis, quod tamen in pręſenti negligendũ
non fuit, vbi erat ſermo de ipſa vi ſubſiſtendi, & ſubſtandi. Non memini-
mus ſuſtentationis prædicatorum ſuperiorum, quam Ariſtoteles in con-
textu ſæpius indicauit, quia non eſt propria ſubſtantiæ, cum inſerioribus
aliorum prædicamentorum accidentibus eodem modo conueniat.
334. Concl. ſed in modo, quo à ſubiectis participatur. Hanc etſi nullus exprimat, ſup-
ponunt omnes, & facile probatur. Subſiſtentia (& idem eſt de ſuſtentatio-
ne) æque perfècta eſt in prima, atque ſecunda ſubſtantia, imò eadem nu-
mero vtramq; denominat, idem quippe modus, quo Plato ſubſiſtit, afficit
& reddit ſubſiſtentem naturam humanam in Platone incluſam, eamque
verè, realiter, & intrinſece denominat; ergo æqualiter perfecta eſt ratio
ſubſiſtentiæ denominans vtramq; ſubſtantiam: verũ quia primò, & in actu
exercito afficit primam ſub ſtantiam, ſecundam verò aliquãto remotius,
& dependenter à prima, idcirco dicimus interuenire analogiam in mo-
44In quo ſen-
ſu verũ ſit
proprieta-
tes analogi
cè ſpeciebg
& indiuidu
is cõuenire. do participandi, non autem informa participata. Dices hac ratione pro-
prietates etiam conuenire analogicè ſpeciebus, & indiuiduis, nam Viſibi-
litas, etſi primo conueniat homini, & in actu ſignato illum denominet,
nihilominùs in actu exercito prius afficit Socratem, & illius interuentu
hominem, ergo analogicè ab illis cõmunicabitur. Concedẽda eſt illatio,
nam eſt ipſa noſtra concluſio de ſuſtẽtatione; quod ſi Auctores huius ana
logiæ non meminerunt, eſt quia attendunt ad ſolam naturam prædicati
nihil curando modum prędicationis, quod tamen in pręſenti negligendũ
non fuit, vbi erat ſermo de ipſa vi ſubſiſtendi, & ſubſtandi. Non memini-
mus ſuſtentationis prædicatorum ſuperiorum, quam Ariſtoteles in con-
textu ſæpius indicauit, quia non eſt propria ſubſtantiæ, cum inſerioribus
aliorum prædicamentorum accidentibus eodem modo conueniat.
Supereſt vna, vel altera obiectio aduerſus diuiſionem.
Prima ſit, cuiuſ-
55Obijcitur
1. aduerſus
ſuperiorem
ſubſtãtiæ di
uiſionem. uis bonæ diuiſionis membra, & diſtincta eſſe oportet, & oppoſita, hæc neu
trum habent, nam iuxta ſententiam D. Thomæ de Metaphyſicorum gra-
duum identitate, ſecunda ſubſtantia non differt à prima, niſi per ordinem
adintellectum, cum diuiſio ſecundum proprietatem realem fiat; deinde
prædicatur de prima, ergo non eſt illi oppoſita, hæc enim de ſe inuicẽ non
prædicantur. Secunda, ſi diuiſum eſt ſubſtantia, vel eſt ſubſtantia in com-
66Obijcitur
2. muni, vel aliqua alia, non prima, quia ſubſtantia in communi, eſt ſecunda
ſubſtantia, quę in rimam diuidi non poteſt, alia, quæ ſit prędicamentalis
nuſquam eſt; ergo diuiſum nõ eſt ſubſtantia ſecundũ eſſentiam accepta.
55Obijcitur
1. aduerſus
ſuperiorem
ſubſtãtiæ di
uiſionem. uis bonæ diuiſionis membra, & diſtincta eſſe oportet, & oppoſita, hæc neu
trum habent, nam iuxta ſententiam D. Thomæ de Metaphyſicorum gra-
duum identitate, ſecunda ſubſtantia non differt à prima, niſi per ordinem
adintellectum, cum diuiſio ſecundum proprietatem realem fiat; deinde
prædicatur de prima, ergo non eſt illi oppoſita, hæc enim de ſe inuicẽ non
prædicantur. Secunda, ſi diuiſum eſt ſubſtantia, vel eſt ſubſtantia in com-
66Obijcitur
2. muni, vel aliqua alia, non prima, quia ſubſtantia in communi, eſt ſecunda
ſubſtantia, quę in rimam diuidi non poteſt, alia, quæ ſit prędicamentalis
nuſquam eſt; ergo diuiſum nõ eſt ſubſtantia ſecundũ eſſentiam accepta.
Ad primam obiectionem negandum eſt inter primam, & ſecundam ſub
77Satisfit 1.
obiectioni. ſtantiam non interuenire diſtinctionem, & oppoſitionem ſufficientes ad
veram diuiſionem; & quod attinet ad diſtinctionem ſatis eſt virtualis, di-
uidimus enim ſpeciem in genus, & differentiam, & cauſalitatẽ agentis in
actionem, & paſsionem, inter quę nõ eſt maior diſtinctio quam virtualis:
77Satisfit 1.
obiectioni. ſtantiam non interuenire diſtinctionem, & oppoſitionem ſufficientes ad
veram diuiſionem; & quod attinet ad diſtinctionem ſatis eſt virtualis, di-
uidimus enim ſpeciem in genus, & differentiam, & cauſalitatẽ agentis in
actionem, & paſsionem, inter quę nõ eſt maior diſtinctio quam virtualis:
zoom in
zoom out
zoom area
full page
page width
set mark
remove mark
get reference
digilib