304302IN CAP. V. DE SVBSTANTIA.
ècontrario, hoc eſt primo inſerioribus, & eorũ interuẽtu naturæ cõi;
ita
res habet in præ ſenti, nã potentiã ſuſcipiendi contraria, in qua poſita eſt
ratio proprietatis, primo dicitur de lecunda ſubſtantia, atque adeo de
ſummo genere, ſecundo de particularibus; at ſuſcipiendi actus prius in
ſunt in primis ſubſtantijs, & deinde ſecundis.
11Explicatur res habet in præ ſenti, nã potentiã ſuſcipiendi contraria, in qua poſita eſt
ratio proprietatis, primo dicitur de lecunda ſubſtantia, atque adeo de
ſummo genere, ſecundo de particularibus; at ſuſcipiendi actus prius in
ſunt in primis ſubſtantijs, & deinde ſecundis.
propoſita ſẽ
tentia.
His poſitis attributum ſic eſt explicandum, vt quarto modo proprium
exiſtat, eſſe ſuſceptiuum contrariorum, vt quod, ſeu vt ſubiectum ſuapte
natura vltimum; hac enim ratione cum ſubſtantia prædicamentali reci-
procatur, & merito illi attribuitur. Primum patebit ex ſolutione argu-
mentorum, vbi conſtabit reliqua omnia, aut non ſuſcipere contraria, vt
quod, aut non vt ſubiectũ vltimum. Secũdum probatur, quoniam, vt inter
arguendũ diximus, ſuſceptio contrariorũ eſt quędã palsio, at paſsiones
attribuuntur ſuppoſito, cũ igitur oſtenderimus omnẽ, & ſolam ſubſtantiã
prędicamentalẽ ſuppoſiti rationẽ habere, iure optimo illi damus hãc paſ
ſionẽ; hinc patet ſolutio primæ difficultatis quo ad vtrãq; partẽ, nam quã
22Diluitur I.
arg in cõtra
riũ, quoad
vranq; partẽ titas ſuapte natura eſt ſubiectũ quo, in ſacramento verò per miraculũ ha
bet vicẽ ſubiecti quod, ſubſtantia autẽ natura ſua talis eſt. Iam anima ra-
tionalis, etſi cũ ſeparatur, exiſtat vt ſubiectũ quod, non eſt tñ vltimũ, quia
ſemper habet reſpectũ partis ad totũ, ſubſtantia verò cõpleta in ſe vlti-
mò ſiſtit; vnde cõſtat nobis neceffariã non eſſe additionẽ illius particulę,
cõpleta, quam alij apponũt, quanuis ſi adhiberetur, adhuc eſſet maior ra-
tio cur potius in hoc attributo, quam in primo intelligeretur, nam ſuſci-
pere contraria, cum ſit proprium ſuppoſitorum non conuenit partibus,
niſi ratione totius, aut cum ordine ad illud; exiſtere autem non in ſubie-
cto adhæſionis conuenit partibus ratione ſui, quia id habent ſecundũ ra-
tionem communem ſubſtantiæ, vt ab accidente ſeparatur.
33Diluitur 2. exiſtat, eſſe ſuſceptiuum contrariorum, vt quod, ſeu vt ſubiectum ſuapte
natura vltimum; hac enim ratione cum ſubſtantia prædicamentali reci-
procatur, & merito illi attribuitur. Primum patebit ex ſolutione argu-
mentorum, vbi conſtabit reliqua omnia, aut non ſuſcipere contraria, vt
quod, aut non vt ſubiectũ vltimum. Secũdum probatur, quoniam, vt inter
arguendũ diximus, ſuſceptio contrariorũ eſt quędã palsio, at paſsiones
attribuuntur ſuppoſito, cũ igitur oſtenderimus omnẽ, & ſolam ſubſtantiã
prędicamentalẽ ſuppoſiti rationẽ habere, iure optimo illi damus hãc paſ
ſionẽ; hinc patet ſolutio primæ difficultatis quo ad vtrãq; partẽ, nam quã
22Diluitur I.
arg in cõtra
riũ, quoad
vranq; partẽ titas ſuapte natura eſt ſubiectũ quo, in ſacramento verò per miraculũ ha
bet vicẽ ſubiecti quod, ſubſtantia autẽ natura ſua talis eſt. Iam anima ra-
tionalis, etſi cũ ſeparatur, exiſtat vt ſubiectũ quod, non eſt tñ vltimũ, quia
ſemper habet reſpectũ partis ad totũ, ſubſtantia verò cõpleta in ſe vlti-
mò ſiſtit; vnde cõſtat nobis neceffariã non eſſe additionẽ illius particulę,
cõpleta, quam alij apponũt, quanuis ſi adhiberetur, adhuc eſſet maior ra-
tio cur potius in hoc attributo, quam in primo intelligeretur, nam ſuſci-
pere contraria, cum ſit proprium ſuppoſitorum non conuenit partibus,
niſi ratione totius, aut cum ordine ad illud; exiſtere autem non in ſubie-
cto adhæſionis conuenit partibus ratione ſui, quia id habent ſecundũ ra-
tionem communem ſubſtantiæ, vt ab accidente ſeparatur.
arg.
Prima pars ſecũdę difficultatis, ex ſecunda notatione ſoluitur, actualis
enim contrariorũ ſuſceptio primo ſpectat ad ſubſtantias ſingulares, idq;
44Ariſtotel. ſignificauit Ariſtoteles in Metaphyſ. at ſuſceptiuũ eſſe contrariorũ prius
conuenit ſubſtantię prædicamętali in cõmuni, deinde inferioribus: quod
non euertit prima argumenti conſirmatio; ſecunda ſolũ concludit actua-
lem ſuſceptionẽ requirere ſubſtantiam vnam numero; ad ſecũdam partẽ
vt reſpondeamus aduertendũ eſt cum Iamblico contraria hoc loco, nec
55Iambl. tam late ſumi, vt cõplectantur quæcunq; oppoſita, vt multi crediderunt,
66Cęlum ſuſ-
cipit contra
ria ſaltem
Phyſica. qui ſuſpicati ſunt cœlũ ſubire contraria, quia recipit lucem, & tenebras;
nec tam preſſe, vt ſola logica cõprehendantur, ſed medio quodam modo,
hoc eſt, vel contraria logica, vel Phyſica; ſunt autem Phyſicè contraria ea
accidentia, quę ſimul in eodem eſſe non poſſunt, & à quorum vno ad aliud
nõ ſit tranſitus in inſtanti, ſed in tẽpore, quomodo opponuntur quantitas
parua, & magna, locus ſurſum, & deorſum, oriens, & occidens; ad argumẽ
tũ ergo reſpodemus cœlũ admittere contraria ſaltem Phyſica, cum ſecũ
dum eandem ſui partem modo ſit in oriente, modo in occidẽte. Notauit
Magnus Albertus tract. 7. cap. 12. ideo affirmari ſimpliciter de cęlo, quod
77Albert. ſubeat cõtraria ratiõe diuerſorũ locorũ, quia locorũ oppoſitio eſt veluti
primũ analogatũ reliquarũoppoſitionũ, vocabulũ enim (diſtantia) quo in
oppoſitorũ explicatiõe vtimur, in locis eſt propriũ, in cęteris trãſlatitiũ.
enim contrariorũ ſuſceptio primo ſpectat ad ſubſtantias ſingulares, idq;
44Ariſtotel. ſignificauit Ariſtoteles in Metaphyſ. at ſuſceptiuũ eſſe contrariorũ prius
conuenit ſubſtantię prædicamętali in cõmuni, deinde inferioribus: quod
non euertit prima argumenti conſirmatio; ſecunda ſolũ concludit actua-
lem ſuſceptionẽ requirere ſubſtantiam vnam numero; ad ſecũdam partẽ
vt reſpondeamus aduertendũ eſt cum Iamblico contraria hoc loco, nec
55Iambl. tam late ſumi, vt cõplectantur quæcunq; oppoſita, vt multi crediderunt,
66Cęlum ſuſ-
cipit contra
ria ſaltem
Phyſica. qui ſuſpicati ſunt cœlũ ſubire contraria, quia recipit lucem, & tenebras;
nec tam preſſe, vt ſola logica cõprehendantur, ſed medio quodam modo,
hoc eſt, vel contraria logica, vel Phyſica; ſunt autem Phyſicè contraria ea
accidentia, quę ſimul in eodem eſſe non poſſunt, & à quorum vno ad aliud
nõ ſit tranſitus in inſtanti, ſed in tẽpore, quomodo opponuntur quantitas
parua, & magna, locus ſurſum, & deorſum, oriens, & occidens; ad argumẽ
tũ ergo reſpodemus cœlũ admittere contraria ſaltem Phyſica, cum ſecũ
dum eandem ſui partem modo ſit in oriente, modo in occidẽte. Notauit
Magnus Albertus tract. 7. cap. 12. ideo affirmari ſimpliciter de cęlo, quod
77Albert. ſubeat cõtraria ratiõe diuerſorũ locorũ, quia locorũ oppoſitio eſt veluti
primũ analogatũ reliquarũoppoſitionũ, vocabulũ enim (diſtantia) quo in
oppoſitorũ explicatiõe vtimur, in locis eſt propriũ, in cęteris trãſlatitiũ.
Obijciat aliquis, ſi cõtraria hoc loco ſtricte ñ accipiãtur nullã eſſe cau
88Obijcies. ſã cur in quarto attribuato eodẽ pacto nõ vſurpentur, id verò ſi cõcedatur
88Obijcies. ſã cur in quarto attribuato eodẽ pacto nõ vſurpentur, id verò ſi cõcedatur
zoom in
zoom out
zoom area
full page
page width
set mark
remove mark
get reference
digilib