329327QVAESTIO III. ARTIC. I.
tis, nec quicquam noui in hoc prædicamento apparet.
Quare Capreol.
11Capreol.
Hiſpal. 22Opinio Ca
preoli, &
aliorum. in 2. diſt. 18. quęſt. 1. artic. 3. ad primum Adami, & Hiſpalenſis ibidem ad
primum Aureolij, & alij, qui accipiunt illa concreta, vt deducta à pro-
prio, & formali effectu quantitatis, docent in illis prædicationibus ſumi
à parte ſubiecti abſtracta pro concretis, idemque valere, quantitas eſt
extenſa, linea eſt quanta, atque quantum eſt extenſum, lineatum eſt quã
tum; quo pacto reliquorum etiam prędicamentorum accidentia de ſe
prædicantur; dicimus enim album eſſe coloratum, nigrum eſſe quale,
&c. Alij credunt illa concreta deriuari ab aliqua affectione quantita-
tis, veluti à ratione menſurę, vel à diuiſibilitate, quę tam de genere, quã
de ſpeciebus quantitatis denominatiue prædicantur.
11Capreol.
Hiſpal. 22Opinio Ca
preoli, &
aliorum. in 2. diſt. 18. quęſt. 1. artic. 3. ad primum Adami, & Hiſpalenſis ibidem ad
primum Aureolij, & alij, qui accipiunt illa concreta, vt deducta à pro-
prio, & formali effectu quantitatis, docent in illis prædicationibus ſumi
à parte ſubiecti abſtracta pro concretis, idemque valere, quantitas eſt
extenſa, linea eſt quanta, atque quantum eſt extenſum, lineatum eſt quã
tum; quo pacto reliquorum etiam prędicamentorum accidentia de ſe
prædicantur; dicimus enim album eſſe coloratum, nigrum eſſe quale,
&c. Alij credunt illa concreta deriuari ab aliqua affectione quantita-
tis, veluti à ratione menſurę, vel à diuiſibilitate, quę tam de genere, quã
de ſpeciebus quantitatis denominatiue prædicantur.
Ad rationem igitur iuxta vtranuis expoſitionem, conceſſa maiori ne-
ganda eſt minor, ſcilicet quantitatem prędicari denominatiue de his
33Germana
reſponſio. tribus ſpeciebus; nam ſecundum priorem ſenſum prædicatio eſt eſſen-
tialis, & generis de ſuis ſpeciebus; ſecundum poſteriorem eſt quidem
accidentaria, ſed nihil mirum, cum non prędicetur quantitas, ſed ali-
qua eius affectio, quæ non ſolum de inferioribus, ſed etiam de ipſo ge-
nere ſummo denominatiuè affirmatur; vnde patet ſolutio confirma-
tionis.
ganda eſt minor, ſcilicet quantitatem prędicari denominatiue de his
33Germana
reſponſio. tribus ſpeciebus; nam ſecundum priorem ſenſum prædicatio eſt eſſen-
tialis, & generis de ſuis ſpeciebus; ſecundum poſteriorem eſt quidem
accidentaria, ſed nihil mirum, cum non prędicetur quantitas, ſed ali-
qua eius affectio, quæ non ſolum de inferioribus, ſed etiam de ipſo ge-
nere ſummo denominatiuè affirmatur; vnde patet ſolutio confirma-
tionis.
QVAESTIO TERTIA.
Vtrum eſſe æquale, vel inæquale ſit quarto modo proprium quantitatis.
ARTICVLVS PRIMVS.
Omni, ac ſoli quantitati hoc attributum conuenire.
DE cæteris proprietatibus quantitatis, vel diximus in
44Quę ſit prę
cipua pro-
ptietas quã-
titatis. commentario, quod locus patitur, vel dicemus com-
modiori. Hæc eſt præcipua, & huius loci propria,
quam omni quantitati, ſoli, ac ſemper conuenire do-
cuit Ariſtoteles, recipiunt omnes interpretes, ſuas
tamen habet difficultates. Prima ſit, nulli quantitati
55Prima diffi
cultas cõtra
traditãaſscr
tionem. communi conuenit æqualitas, ſed perpetuo inæqua-
litas; ergo idem dicendum erit de ſingularibus; ergo non fuit aſsignan-
dum attributum ſub diſiunctione, ſed dicendum, proprium eſſe quantita
tis inęqualem eſſe. Secunda conſequentia perſpicua eſt. Prima proba-
tur, quia attributum prius conuenit naturę communi, quam ſingulari,
ergo ſi ęqualitas non competit ſpeciebus, non conuenit indiuiduis. An-
tecedens probatur, quia duæ ſpecies eiuſdem generis ſemper ſunt inæ-
quales in perfectione, vt ex 7. Metaphyſ. deſumitur. Secunda, æquali-
66Sẽcunda dif
ficultas. tas, vel inęqualitas eſt ad aliud, ſed neque ſummum genus quantitatis ha
bet aliquid, cum quo comparetur, nec ſi in mundo eſſet vna ſola quanti-
tas, vt per Dei potentiam fieri poteſt, alteri æqualis, aut inęqualis eſſet,
77Tertia diffi
cultas. ergo &c. Tertia, quantitas infinita nõ poteſt cõmenſurari alteri quanti
44Quę ſit prę
cipua pro-
ptietas quã-
titatis. commentario, quod locus patitur, vel dicemus com-
modiori. Hæc eſt præcipua, & huius loci propria,
quam omni quantitati, ſoli, ac ſemper conuenire do-
cuit Ariſtoteles, recipiunt omnes interpretes, ſuas
tamen habet difficultates. Prima ſit, nulli quantitati
55Prima diffi
cultas cõtra
traditãaſscr
tionem. communi conuenit æqualitas, ſed perpetuo inæqua-
litas; ergo idem dicendum erit de ſingularibus; ergo non fuit aſsignan-
dum attributum ſub diſiunctione, ſed dicendum, proprium eſſe quantita
tis inęqualem eſſe. Secunda conſequentia perſpicua eſt. Prima proba-
tur, quia attributum prius conuenit naturę communi, quam ſingulari,
ergo ſi ęqualitas non competit ſpeciebus, non conuenit indiuiduis. An-
tecedens probatur, quia duæ ſpecies eiuſdem generis ſemper ſunt inæ-
quales in perfectione, vt ex 7. Metaphyſ. deſumitur. Secunda, æquali-
66Sẽcunda dif
ficultas. tas, vel inęqualitas eſt ad aliud, ſed neque ſummum genus quantitatis ha
bet aliquid, cum quo comparetur, nec ſi in mundo eſſet vna ſola quanti-
tas, vt per Dei potentiam fieri poteſt, alteri æqualis, aut inęqualis eſſet,
77Tertia diffi
cultas. ergo &c. Tertia, quantitas infinita nõ poteſt cõmenſurari alteri quanti
zoom in
zoom out
zoom area
full page
page width
set mark
remove mark
get reference
digilib