20613
Lect. II.
VArios, quibus productæ concipiantur magnitudines aggreſſi mo-
dos conſiderare, primum & præcipuum attingere cæpimus illum,
qui motu peragitur locali. Cùm verò ſoleant _Matbematici_ diverſi-
modos, è quibus aliæ ac aliæ magnitudines reſultant, motus adſumere
ceu poſſibiles, duos ad fontes digitum intendimus, è quibus iſtæ mo-
tuum differentiæ ſcaturiunt, modum lationis ipſum, & quantita-
tem vis motivæ; quorum poſteriopem haud ita clarum & apertum
nuperrimè conati ſumus recludere, limpidúmque reddere. Jam diffe-
rentias quas aſſumunt ipſas proſequemur, & quo pacto generationi mag-
nitudinum inſervire poſſunt oſtendemus. Lationis modum ſpectando
generantur magnitudines vel per motus ſimplices, vel per motus com-
poſitos, vel ex concurſu motuum (nam compoſitionem à concurſu
diſtinguo, quæ tamen à nonnullis confunduntur.) De ſimplicium
motuum hypotheſibus, ac effectis primò videamus. Simplicium mo-
tuum duo genera ſunt, ρο@, & {πο}{ρι}φο@, progreſſio, & circum-
latio. Sub progreſſivo motu comprehenditur motus omnis, qui nul-
lum fixum locum (loci nomine quamvis magnitudinem, etiam pun-
ctum adnumerans, intelligo,) reſpicit, cui velut innectitur, ac affigi-
tur; ſeu directus iſte motus ſit, ſeu reflexus, ſeu refractus; ſive
callem certum perſequatur, ſive inconſtanter deſultet, divagetur,
exorbitet. Quia vero penitus irregularium in arte nulla ratio poteſt
haberi, ſufficit _Matbematicis_ ſupponere magnitudinem quamcunque
progredi poſſe juxta deſignatam quamlibet orbitam; ut _v. g._ Quod
punctum _in linea recta, circulari, elliptica, ſpirali, vel alia quavis_
_præſtituta queat incedere._ Verùm præcipuæ, hoc eſt maximi, fre-
quentiſſimíque pro magnitudinibus efformandis usûs, circa hujuſmodi
motus quas _Mathematici_ præſtruunt hypotheſes, ſunt hæ: Quôd
punctum à præfixo termino in linea recta quouſque libuerit adſignare
directè progredi queat, quali motu perſpicuum eſt lineam
dos conſiderare, primum & præcipuum attingere cæpimus illum,
qui motu peragitur locali. Cùm verò ſoleant _Matbematici_ diverſi-
modos, è quibus aliæ ac aliæ magnitudines reſultant, motus adſumere
ceu poſſibiles, duos ad fontes digitum intendimus, è quibus iſtæ mo-
tuum differentiæ ſcaturiunt, modum lationis ipſum, & quantita-
tem vis motivæ; quorum poſteriopem haud ita clarum & apertum
nuperrimè conati ſumus recludere, limpidúmque reddere. Jam diffe-
rentias quas aſſumunt ipſas proſequemur, & quo pacto generationi mag-
nitudinum inſervire poſſunt oſtendemus. Lationis modum ſpectando
generantur magnitudines vel per motus ſimplices, vel per motus com-
poſitos, vel ex concurſu motuum (nam compoſitionem à concurſu
diſtinguo, quæ tamen à nonnullis confunduntur.) De ſimplicium
motuum hypotheſibus, ac effectis primò videamus. Simplicium mo-
tuum duo genera ſunt, ρο@, & {πο}{ρι}φο@, progreſſio, & circum-
latio. Sub progreſſivo motu comprehenditur motus omnis, qui nul-
lum fixum locum (loci nomine quamvis magnitudinem, etiam pun-
ctum adnumerans, intelligo,) reſpicit, cui velut innectitur, ac affigi-
tur; ſeu directus iſte motus ſit, ſeu reflexus, ſeu refractus; ſive
callem certum perſequatur, ſive inconſtanter deſultet, divagetur,
exorbitet. Quia vero penitus irregularium in arte nulla ratio poteſt
haberi, ſufficit _Matbematicis_ ſupponere magnitudinem quamcunque
progredi poſſe juxta deſignatam quamlibet orbitam; ut _v. g._ Quod
punctum _in linea recta, circulari, elliptica, ſpirali, vel alia quavis_
_præſtituta queat incedere._ Verùm præcipuæ, hoc eſt maximi, fre-
quentiſſimíque pro magnitudinibus efformandis usûs, circa hujuſmodi
motus quas _Mathematici_ præſtruunt hypotheſes, ſunt hæ: Quôd
punctum à præfixo termino in linea recta quouſque libuerit adſignare
directè progredi queat, quali motu perſpicuum eſt lineam
zoom in
zoom out
zoom area
full page
page width
set mark
remove mark
get reference
digilib