276254M. VITRVVII POLL.
tatisq́;
incitatus ſtudio, non minoribus induſtriis ad eundem modum con-
tenderat Alexandriæ comparare. Cum autem ſumma diligentia perfe-
ciſſet, non putauit id ſatis eſſe, niſi propagationibus in ſeminando curaret
augendam. Itaque Muſis & Apollini ludos dedicauit, & quemadmo-
dum Athletarum, ſic communium ſcriptorum victoribus præmia & ho-
nores conſtituit. His ita inſtitutis, cum ludi adeſſent, iudices literati, qui
ea probarent erant legendi. Rex cum iam ex ciuitate ſex lectos habuiſſet,
nec tam cito ſeptimum idoneum inueniret, retulit ad eos, qui ſupra bi-
bliothecam fuerant: & quæſrit, ſi quem nouiſſent ad id expeditum. Tunc
ei dixerunt, eſſe quendam Ariſtophanem, qui ſummo ſtudio ſummaq́;
diligentia quotidie omnes libros ex ordine perlegeret. Itaque in conuen-
tu ludorum, cum ſecretæ ſedes iudicibus eſſent diſtributæ, cum cæteris
Ariſtophanes citatus, quemadmodum fuerat locus ei deſignatus, ſedit.
Primo Poẽtarum ordine ad certationem inducto cum recitarentur ſcri-
pta, populus cunctus ſignificando monebat iudices quod probarent. Ita-
que cum ab ſingulis ſententiæ ſunt rogatæ, ſex vna dixerunt. Et quem
maxime animaduerterunt multitudini placuiſſe, ei primum præmium,
inſequenti ſecundum tribuerunt. Ariſtophanes verò cum ab eo ſententia
rogaretur, eum primum pronunciari iuſsit, qui minime populo placuiſ-
ſet. Cum autem rex & vniuerſi vehementer indignarentur, ſurrexit, &
rogando impetrauit, vt paterentur ſe dicere. Itaque ſilentio facto docuit
vnum ex his eum eſſe poëtam, cæteros aliena recitauiſſe. Oportere au-
tem iudicantes non furta, ſed ſcripta probare. Admirante populo, & re-
ge dubitante, fretus memoria è certis armariis infinita volumina eduxit,
& ea cum recitatis conferendo coëgit ipſos furatos de ſe confiteri. Itaque
rex iuſsit cum his agi furti, condemnatosq́; cum ignominia dimiſit. Ari-
ſtophanem verò ampliſsimis muneribus ornauit, & ſupra bibliothecam
conſtituit. Inſequentibus annis à Macedonia Zoilus, qui adoptauit co-
gnomen, vt Homeromaſtix vocitaretur, Alexandriam venit, ſuaq́; ſcri-
pta contra Iliadem & Odiſſeam comparata regi recitauit. Ptolemæus
verò cum animaduertiſſet poëtarum parentem, philologiæq́; omnis du-
cem abſentem vexari, & cuius ab cunctis gentibus ſcripta ſuſpicerentur,
ab eo vituperari, indignatus nullum ei dedit reſponſum. Zoilus autem
cum diutius in regno fuiſſet inopia preſſus, ſummiſit ad regem poſtulans,
vt aliquid ſibi tribueretur. Rex verò reſpondiſſe dicitur, Homerum, qui
ante annos mille deceſsiſſet, æuo perpetuo multa millia hominũ paſcere,
item debere qui meliori ingenio ſe profiteretur, non modo ſe vnum, ſed
etiam plures alere poſſe. Et ad ſummam, mors eius, vt paricidu damnati,
varie memoratur. Alii eum ſcripſerunt à Philadelpho eſſe in crucem fi-
xum, nonnulli in eum lapides eſſe coniectos, alii Smyrnæ viuum in py-
ram coniectum: quorum vtrum ei acciderit, merenti digna conſtitit
tenderat Alexandriæ comparare. Cum autem ſumma diligentia perfe-
ciſſet, non putauit id ſatis eſſe, niſi propagationibus in ſeminando curaret
augendam. Itaque Muſis & Apollini ludos dedicauit, & quemadmo-
dum Athletarum, ſic communium ſcriptorum victoribus præmia & ho-
nores conſtituit. His ita inſtitutis, cum ludi adeſſent, iudices literati, qui
ea probarent erant legendi. Rex cum iam ex ciuitate ſex lectos habuiſſet,
nec tam cito ſeptimum idoneum inueniret, retulit ad eos, qui ſupra bi-
bliothecam fuerant: & quæſrit, ſi quem nouiſſent ad id expeditum. Tunc
ei dixerunt, eſſe quendam Ariſtophanem, qui ſummo ſtudio ſummaq́;
diligentia quotidie omnes libros ex ordine perlegeret. Itaque in conuen-
tu ludorum, cum ſecretæ ſedes iudicibus eſſent diſtributæ, cum cæteris
Ariſtophanes citatus, quemadmodum fuerat locus ei deſignatus, ſedit.
Primo Poẽtarum ordine ad certationem inducto cum recitarentur ſcri-
pta, populus cunctus ſignificando monebat iudices quod probarent. Ita-
que cum ab ſingulis ſententiæ ſunt rogatæ, ſex vna dixerunt. Et quem
maxime animaduerterunt multitudini placuiſſe, ei primum præmium,
inſequenti ſecundum tribuerunt. Ariſtophanes verò cum ab eo ſententia
rogaretur, eum primum pronunciari iuſsit, qui minime populo placuiſ-
ſet. Cum autem rex & vniuerſi vehementer indignarentur, ſurrexit, &
rogando impetrauit, vt paterentur ſe dicere. Itaque ſilentio facto docuit
vnum ex his eum eſſe poëtam, cæteros aliena recitauiſſe. Oportere au-
tem iudicantes non furta, ſed ſcripta probare. Admirante populo, & re-
ge dubitante, fretus memoria è certis armariis infinita volumina eduxit,
& ea cum recitatis conferendo coëgit ipſos furatos de ſe confiteri. Itaque
rex iuſsit cum his agi furti, condemnatosq́; cum ignominia dimiſit. Ari-
ſtophanem verò ampliſsimis muneribus ornauit, & ſupra bibliothecam
conſtituit. Inſequentibus annis à Macedonia Zoilus, qui adoptauit co-
gnomen, vt Homeromaſtix vocitaretur, Alexandriam venit, ſuaq́; ſcri-
pta contra Iliadem & Odiſſeam comparata regi recitauit. Ptolemæus
verò cum animaduertiſſet poëtarum parentem, philologiæq́; omnis du-
cem abſentem vexari, & cuius ab cunctis gentibus ſcripta ſuſpicerentur,
ab eo vituperari, indignatus nullum ei dedit reſponſum. Zoilus autem
cum diutius in regno fuiſſet inopia preſſus, ſummiſit ad regem poſtulans,
vt aliquid ſibi tribueretur. Rex verò reſpondiſſe dicitur, Homerum, qui
ante annos mille deceſsiſſet, æuo perpetuo multa millia hominũ paſcere,
item debere qui meliori ingenio ſe profiteretur, non modo ſe vnum, ſed
etiam plures alere poſſe. Et ad ſummam, mors eius, vt paricidu damnati,
varie memoratur. Alii eum ſcripſerunt à Philadelpho eſſe in crucem fi-
xum, nonnulli in eum lapides eſſe coniectos, alii Smyrnæ viuum in py-
ram coniectum: quorum vtrum ei acciderit, merenti digna conſtitit
zoom in
zoom out
zoom area
full page
page width
set mark
remove mark
get reference
digilib