Vitruvius, De architectura libri decem ad Caesarem Augustum, omnibus omnium editionibus longè emendatiores, collatis veteribus exemplis

List of thumbnails

< >
311
311 (289)
312
312 (290)
313
313 (291)
314
314 (292)
315
315 (293)
316
316 (294)
317
317 (295)
318
318 (296)
319
319 (297)
320
320 (298)
< >
page |< < (296) of 530 > >|
318296M. VITRVVII POLL. libro XXXVI. cap. XXVI. & pyxidem Cypriam libri viceſimi cap. XIII.
Vſta verò. ] Vſta, vt ſcribit Plini{us} lib. XXV. cap. VI. caſu reperta eſt, in-
cendio Pyræëi, ceruſſa in orcis cremata.
Optima Aſiatica, quæ purpurea appellatur.
Fit & cremato ſile marmoroſo, & restincto aceto Sine ea vmbræ non fiunt. Qui lo-
c{us} adiuuat ſententiam, qua pro luteis ſilaceos cuneos interpretati ſum{us}.
Sil enim,
quod ochram Græcis eſſe ſuprà dixim{us}, ſi combustum in aceto restinxeris, è lute-
purpureum fiet.
Quomodo fiat ceruſſa, & ærugo, & ſandaracha. # CAP. # XII.
DE ceruſſa, ærugineq́; quam noſtri ærucam vocant, non
eſt alienum quemadmodum comparetur dicere.
Rho-
dii enim in doliis ſarmenta componentes acetum ſuf-
fundunt, &
ſupra ſarmenta plumbeas maſſas collo-
cant:
deinde dolia operculis obturant, ne ſpiramentum
obturata emittant, poſt certum tempus aperientes in-
ueniunt è maſsis plumbeis ceruſſam.
Eadem ratione lamellas æreas collo-
cantes, efficiunt æruginem, quæ æruca appellatur.
Ceruſſa verò cum in
fornace coquitur, mutato colore ad ignis incendium, efficitur Sandaracha.
Id autem incendio facto excaſu didicerunt homines, & ea multo melio-
rem vſum præſtat, quàm quæ de metallis per ſe nata foditur.
IN CAPVT XII. ANNOTAT.
De ceruſſa. ] Pſimmythium, id eſt cerufſam, laudatißimum in Rhodo tradit
Plini{us} lib.
XXXIIII. cap. vltimo. fieri autem ramentis plumbi tenuißimis
ſuper vas aceti aſperrimi impoſitis, atque ita distillantib{us}.
Quod ex eo cecidit in
ipſum acetum, arefactum molitur, &
cribratur, iterum\’ aceto mixto, in pastillos
diuiditur, &
in Sole ſiccatur æſtate. Vide reliqua apud Dioſcoridem lib. V. cap.
LIII. & Serapionem, qui omniũ diligentißimè de eare ſcripſit cap. CCCL XVIII.
Quam noſtri erucam vocant. ] Hoc loco & paulò pòſt ſcribendum
ærucam cum diphthongo ab ære, vt differat ab eruca inſecto, quod Græci κάμω{ιω}
appellant.
Vermicularis enim, quam ἰόμ σκώληκα Dioſcorides nominat, nihil cum
ista habet commune.
Illa naſcitur, & ſponte ſe contrahit in vermiculos, vel in eos
fingitur:
hæc raſilis tantum eſt, & facticia.
Efſiciunt æruginem. ] Si æris lamin{as}, aut maſſ{as} in dolio ſuper ſarmen-
ta aceto aſperrimo aſperſa compoſueris, vt nullum ſit ſpiramentum, decimo die vbi
dolium aperueris, æruginem inuenies, quam dicim{us} viride æris, ſiue verderis.
Fit & laminis æreis ſupra acetum ſuſpenſis in cadis, ne attingant, poſt totidem dies
raſis.
Alij delimatam æris ſcobem aceto ſpargunt, verſant\’ ſpathis ſæpi{us} die, do-
nec abſumatur.
Eandem ſcobem alij in mortarijs æreis ex aceto terunt. Reliquos
modos, quib{us} fit ærugo, ſcribunt Dioſcorides lib.
V. cap. XLV. & Plini{us} libro
XXXIIII.
cap. XI. Eſt & foßilis ærugo ex ærarijs lapidib{us} abraſa, altera

Text layer

  • Dictionary

Text normalization

  • Original

Search


  • Exact
  • All forms
  • Fulltext index
  • Morphological index